100-lecie istnienia obchodzi w tym roku Szkoła Podstawowa nr 2 im. Jana Kochanowskiego przy ul. Adama Mickiewicza w Lublinie.

Obchody wpisały się w czas misji z okazji 90-lecia erygowania parafii Najświętszego Serca Jezusowego i miały miejsce w uroczystość patronalnego święta. Rozpoczęła je uroczysta Msza św. pod przewodnictwem proboszcza ks. Waldemara Sądeckiego, koncelebrowali: ks. Wiesław Kosicki, proboszcz parafii Matki Bożej Fatimskiej, ks. prał. Józef Łukasz, poprzedni proboszcz tej parafii i wieloletni katecheta uczniów przygotowujących się do Pierwszej Komunii. Posługą w konfesjonale służył obecny katecheta dzieci i młodzieży ks. Tomasz Ślusarczyk.

Szkoła Podstawowa nr 2 położona jest wśród zieleni, nieco z dala od ruchliwej ul. Kunickiego, w dzielnicy Dziesiąta. Zawsze słynęła z przepięknego, zadbanego terenu i wspaniałego boiska; dawniej była tu nawet fontanna. To miejsce tworzyło wielu oddanych nauczycieli, wychowując kolejne pokolenia. Niektórzy absolwenci wrócili tu jako pedagodzy.

Wybór patrona szkoły nie był przypadkowy. Jan Kochanowski był związany z tymi terenami, gdy stanowiły podlubelską wieś przynależącą jego przyjacielowi, archidiakonowi Jakubowi Montanie, doktorowi medycyny, służącemu medyczną radą poecie. Kochanowski nawet napisał fraszkę o tych terenach pt. „Do doktora Montana”. Akcenty renesansowe przewijały się w obchodach jubileuszu. Przed rozpoczęciem Mszy św. uczeń Tytus Wójtwicz, przebrany za Jana Kochanowskiego, poprosił uroczyście o sprawowanie Mszy w intencji społeczności szkolnej.

W okolicznościowym kazaniu ks. Waldemar Sądecki przypomniał biblijne źródło jubileuszy. W Starym Testamencie, kiedy Bóg prowadził Izraela do Ziemi Obiecanej, nakazał im co 50 lat obchodzić rok święty, rok jubileuszowy; wiązało się to z darowaniem długów, zwolnieniem niewolników. Miało to prowadzić do utrwalenia, że „ziemia jest darem Bożym”. - To, że jesteśmy wolnym narodem, a nie niewolnikami, jest darem Bożym. To, że mamy swój język, swoją wiarę, swojego Boga, to jest dar Boży. Jubileusz to jest taki moment, kiedy sobie przypominamy, my - ludzie wierzący, że ostatecznie wszystko jest darem Bożym - powiedział, podkreślając, że warto jest dziękować tym, którzy byli przed nami. - My korzystamy z ich dorobku, ale też tworzymy fundamenty dla kolejnych pokoleń - zauważył. - Jubileusz to jest taki moment, kiedy spoglądamy troszkę wstecz i widzimy i czujemy, że nie wszystko własnymi rękami, nie wszystko własnym siłami dokonaliśmy, ale jest jeszcze taka strefa, gdzie rzeczywiście jest Boże błogosławieństwo, że bez pewnego poukładania spraw, bez pewnego Bożego tchnienia coś by się nie udało i nie wyszło. Spoglądamy z wdzięcznością na Pana Boga - kontynuował.

Ksiądz Sądecki podkreślił wagę szkoły obok rodziny w zamyśle Bożym. - Czym jest szkoła? To nie jest budynek. Bez budynku można uczyć. Doskonale o tym wiemy. Szkoła to nie są nawet podręczniki, jakieś tabelki, komputery. Bez tego też można uczyć. Kiedy jest szkoła? Kiedy jest mistrz i są uczniowie - powiedział, nawiązując do Jezusa, który nauczał. To wszystko mówi także o godności nauczyciela. - Zbawiciel świata przyszedł na ziemię i nazywał Siebie nauczycielem tak, jak wy. Miał uczniów tak, jak wy. Czy nie czujecie wielkiej godności swego zawodu, swego powołania? Czy nie czujecie się wyróżnieni? Jubileusz szkoły bowiem to najbardziej wasze święto, wasz jubileusz. Wyście tworzyli historię tej szkoły i wciąż ją tworzycie - powiedział. Kapłan zachęcił nauczycieli i wychowawców, by spojrzeli głębiej na swoją misję. Nawiązując do uroczystości Najświętszego Serca Jezusowego, zauważył, że Jezus wiele nauczał; mówił: uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokornego serca. - Wsłuchanie w Serce Boże uczy miłości i służby. Wtedy zawód staje się powołaniem - powiedział ks. Sądecki.

Po Mszy św. wszyscy przeszli uroczyście na teren szkoły, gdzie miała miejsce jubileuszowa akademia, prezentująca stuletnią historię placówki poprzez poszczególne okresy, utrzymana w formie sekwencji filmowej, co symbolicznie przedstawiły dzieci. Powstanie szkoły zbiegło się z rozwojem kina, co było ciekawym połączeniem renesansu i początków XX w. W relację minionych zdarzeń włączył się również mistrz Jan. Wspomnienia były przeplatane tańcem i śpiewem. Wśród piosenek sprzed lat wykonano m.in. utwór Zbigniewa Wodeckiego „Lubię wracać tam, gdzie byłem”, wykonany przez chór szkolny. Choreografia była dopracowana, a dzieci i młodzież bardzo dobrze przygotowane. Nad całością czuwały nauczycielki: Agnieszka Mędrek, Jolanta Słowik-Mazur, Małgorzata Matras-Kuśmirek, Urszula Raszewska i zespół nauczycieli I-III. W przygotowaniu szkolnej uroczystości mieli udział także Dorota Baran, Anna Godula i Iwona Opajdowska, a jako narrator przez szkole święto poprowadził wszystkich Norbert Szewczyk. Oprawę Mszy św. przygotowała katechetka Katarzyna Piasecka.

Po części oficjalnych przemówień i zaszczytnych nagród (m.in. nagroda Zasłużony dla Miasta Lublin dla szkoły i dla długoletniej dyrektor Haliny Wierzchowskiej) wszyscy uczestnicy przeszli przed fronton szkoły, gdzie przy dźwiękach „Ciszy” zagranej na trąbce przez Piotra Kociubowskiego została odsłonięta przez panią dyrektor Danutę Giletycz, przewodniczącą Rady Rodziców Izabelę Pastuszko oraz przewodniczącą Samorządu Uczniowskiego Aleksandrę Szelchauz tablica upamiętniająca wyjątkowy jubileusz. Następnie w „Kapsule czasu” zostały umieszczone różne przedmioty, które będą stanowiły pamiątkę dla przyszłych pokoleń. Tajemnicza skrzynka została umieszczona w specjalnie przygotowanej wnęce w ścianie hallu głównego.

Ciekawym pomysłem zrealizowanym przez rodziców uczniów był poczęstunek w renesansowej kuchni. Mamy przebrane w stroje z epoki prezentowały swoje dania wg przepisów z czasów Kochanowskiego, była m.in. sarnina w sosie śmietanowym, pieczona kaczka z kaszą gryczaną i grzybami i wiele innych staropolskich dań i deserów.

Uroczystościom towarzyszył wernisaż prac dawnych nauczycielek Jolanty Zdanowicz i Grażyny Nóżki-Jabłońskiej, która w tym roku obchodzi 35-lecie pracy artystycznej, oraz obecnej plastyczki Agnieszki Mędrek wraz z uczniami. Prace zostały zaprezentowane w salach lekcyjnych. W małej sali gimnastycznej natomiast można było obejrzeć pamiątki sprzed lat. Wystawiona została również pamiątkowa księga.