Treścią przeżywanych Świąt jest sama istota chrześcijaństwa. To co jest w chrześcijaństwie najtrudniejsze, ale co stanowi jedyną rację jego powstania i obecności w świecie: miłość Boga do człowieka i wynikające z niej przykazanie miłości człowieka do człowieka. Oglądanie Boga jest gorącym pragnieniem serc ludzkich. Często człowiek nie zdaje sobie z tego sprawy, porywany przez wir XXI w. Bóg stworzył człowieka z miłości i dla miłości. Ona jest darem, ale równocześnie i zadaniem. Jest potrzebna do dobrego życia, jak pokarm do życia ciała. Bez miłości nie można się w pełni rozwinąć. To wewnętrzna siła, która prowadzi do zjednoczenia, tworząc wspólnotę małżeńską, rodzinną, państwową, europejską. Bóg zawsze czeka i ma otwarte serce; trzeba tylko umieć Go wybrać, trzeba umieć być dzieckiem, które Mu ufa, które Go kocha, które chce otworzyć się na Jego miłość. Bóg wyciąga rękę z darem miłości. Dlatego pierwszą rzeczą, o jaką nas prosi, nie tyle jest to, abyśmy Go kochali, ile to, abyśmy przyjęli Jego miłość, abyśmy pozwolili Mu siebie kochać i dopiero wtedy tą miłością zaczęli żyć. Boża miłość jest niepojęta. Może dlatego tylu ludzi jej nie szuka. Może dlatego tylu z nią walczy. Może dlatego tylu z nas jej nie docenia. Mamy wielki skarb, dlatego starajmy się zrozumieć, czym jest przychodząca na świat Miłość.
Owocem naszej zgody na przyjęcie Chrystusowej miłości jest niezasłużona łaska zbawienia: "Tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne" (J 3, 16).
Miłość jest dobrocią wpisaną w serce człowieka, która wyzwala w nim siłę do działania. Jest cierpliwością, która pozwala na akceptację drugiego człowieka, gdy ten popełnia błędy, polega na dawaniu mu szansy, gdy jest bezradny.
Św. Faustyna napisała w Dzienniczku: "Miłość nie polega na uczuciach, ale na czynie. Jest to akt woli, jest to dar, czyli darowanie: rozum, wolę, serce - te trzy władze należy ćwiczyć w czasie modlitwy" (392).
Miłość, która przychodzi na świat, ma być siłą napędową nowej cywilizacji - cywilizacji miłości. Musi być wyzwoleniem naszej miłości, drzemiącej w nas jako depozyt Stwórcy. W ten sposób dokonuje się budowanie "cywilizacji miłości i prawdy". Ono najpełniej realizuje się w prawdzie życia w słowach tak-tak, nie-nie, w konkretnym myśleniu o innych, w życzliwości, w otwarciu się na drugiego człowieka.
Każdy człowiek ma serce i pragnie, aby i jego traktowano z sercem. Andre Frossard mówi: "Chrześcijaństwo to nie światopogląd, to nie zasady postępowania, to historia miłości, która rozpoczyna się w każdej duszy (Wielcy pasterze, s. 93).
Ileż to razy słyszy się słowa: Wy, chrześcijanie, często mówicie o miłości, ale nie macie jej w sercu. Niestety, czasami jest to prawda. Nasza miłość niejednokrotnie bywa karykaturą prawdziwej miłości Chrystusowej. Ludzie sądząc, że mają przed sobą właściwą miłość chrześcijańską, wyrabiają sobie o niej błędny pogląd. Kto pojął, że Miłość zrodziła się w Betlejem, nie może dalej mniemać, że niesie ona z sobą sentymentalizm, słabość i małość; przeciwnie - ona jest wielka, potężna, ale i trudna, wymagająca. Oby radosne święta Bożego Narodzenia były dla wszystkich czasem spotkania z Bożą miłością i miłosierdziem.