Kanonizacja bł. Jana Pawła II jest szczególnym wyzwaniem dla każdego z nas. Przez 27 lat pontyfikatu naszego Rodaka wsłuchiwaliśmy się w jego słowa, oklaskiwaliśmy go, wołaliśmy: „Kochamy Cię! Zostań z nami!”. Dziś nie wystarczy podziw i fascynacja jego osobą i świętością. Teraz, aby dobrze wykorzystać czas do kanonizacji, trzeba nam powrócić do nauczania i wskazań Papieża Polaka, wejść w ogromną przestrzeń jego słowa i świadectwa, trzeba uczyć się Jana Pawła II. Dobry uczeń zadaje pytania, by zrozumieć i więcej wiedzieć. Dlatego na łamach „Niedzieli” kierujemy „pytania do Świętego”, by wsłuchać się w jego odpowiedzi, płynące z nauki, która pozostaje wciąż aktualna i zobowiązująca.
Fragment z Iz 61 pochodzi z końcowych rozdziałów księgi (Iz 56-66), związanych z Jerozolimą po powrocie z niewoli babilońskiej. Świątynia już stoi, a życie wspólnoty nadal boli. W tym krajobrazie pojawia się głos wysłannika. Mówi o Duchu Pana spoczywającym na nim i o namaszczeniu. Hebrajskie mashach wskazuje na obrzęd królów i kapłanów. Z tego rdzenia bierze się tytuł Mesjasz (māšîaḥ). Misja wysłannika dotyczy biednych, uwięzionych, przygniecionych. W tekście pada słowo „deror”, „wyzwolenie”, to samo, które Prawo łączy z rokiem jubileuszowym (Kpł 25,10). „Rok łaski” ma więc wymiar społeczny. Obraz wieńca zamiast popiołu i olejku zamiast żałoby sięga obyczajów żałobnych starożytnego Bliskiego Wschodu. Określenie „ubodzy” w prorokach często oznacza ludzi poniżonych, a zarazem wiernych. Hebrajskie anawim opisuje tych, którzy nie mają oparcia w sile i w układach. Potem perspektywa poszerza się na cały lud: „kapłanami Pana was nazwą”. To język odpowiedzialności za kult i za świadectwo. Pada też zdanie o „nagrodzie w prawdzie” i o odrzuceniu grabieży. Bóg ogłasza, że wiąże się z nimi na zawsze. W rękopisie z Qumran 11Q13 słowa o wyzwoleniu z Iz 61 stają się osią wizji końcowego jubileuszu, już w czasach sprzed Chrystusa. Cyryl z Aleksandrii czyta te słowa w świetle Chrystusa. Namaszczenie dotyka Jego człowieczeństwa, a zstąpienie Ducha przynosi ludziom utraconą obecność Boga. Takie czytanie wyjaśnia obecność tego fragmentu w liturgii poświęcenia oleju. Słowo „namaścił” łączy posłanie z konkretnym znakiem, który służy całemu ludowi.
Jeśli jesteśmy blisko Chrystusa, ogarnia nas blask Jego miłości – powiedział bp Józef Wróbel.
W Wielki Czwartek Mszy Wieczerzy Pańskiej w archikatedrze lubelskiej przewodniczył bp Józef Wróbel. Wraz z nim Eucharystię celebrowali abp Stanisław Budzik, biskupi: Artur Miziński, Adam Bab i Mieczysław Cisło, a także kapłani z archikatedry z proboszczem ks. Krzysztofem Kwiatkowskim oraz kapłani m.in. z Metropolitalnego Seminarium Duchownego.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
