Wielki Czwartek rozpoczyna Triduum Paschalne. W godzinach porannych tego dnia daje się zauważyć niezwykła cisza. Milkną dzwony i milczą świątynie. Nie sprawuje się w nich Eucharystii. W katedrze, która jest matką wszystkich kościołów, biskup diecezjalny odprawia Mszę św. Krzyżma, podczas której błogosławione są oleje używane do namaszczania chorych oraz krzyżmo, które służy do namaszczania podczas chrztu, bierzmowania i święceń kapłańskich. Kapłani odnawiają przyrzeczenia kapłańskie, złożone w dniu święceń kapłańskich.
Pamiątka Ostatniej Wieczerzy
W Wielki Czwartek w godzinach wieczornych we wszystkich świątyniach jest odprawiana Msza św. Wieczerzy Pańskiej, na pamiątkę ustanowienia sakramentów Eucharystii i kapłaństwa. Ta Msza św. rozpoczyna Triduum Paschalne, które przygotowuje nas do świętowania Zmartwychwstania Pańskiego. Po zakończonej Mszy Wieczerzy Pańskiej przenosi się Najświętszy Sakrament do osobnej kaplicy lub bocznego ołtarza, tzw. ciemnicy, gdzie wierni adorują Chrystusa eucharystycznego. Czyni się tak na pamiątkę uwięzienia Jezusa, biczowania i cierniem ukoronowania w Pretorium jerozolimskim. W świątyniach, na pamiątkę obnażenia Pana Jezusa z szat, z ołtarzy zdejmuje się obrusy, kwiaty i świece.
Wielki Piątek to dzień żałoby w Kościele po śmierci na krzyżu Pana Jezusa. Na tajemnicę Wielkiego Piątku winniśmy patrzeć poprzez blask poranka Wielkiej Nocy. Te dwa dni są świadectwem, że śmierć jest zwyciężona przez życie. W tym dniu nie odprawia się Mszy św., bo Jezus, Najwyższy Kapłan, złożył Ojcu niebieskiemu ze swojego życia najwyższą ofiarę. Istotą liturgii Wielkiego Piątku jest Męka Pańska, modlitwa powszechna za cały Kościół, za wszystkie jego stany i narody. Momentem najważniejszym jest adoracja Krzyża przez wiernych, następnie Komunia św. Na zakończenie liturgii wielkopiątkowej, na pamiątkę złożenia Pana Jezusa do grobu, Najświętszy Sakrament kapłan przenosi do grobu Pańskiego, gdzie wierni mogą adorować do długich godzin nocnych. Przy grobach Pańskich stoją warty honorowe, wystawiane przez strażaków, żołnierzy, harcerzy, a także przez różne grupy młodzieżowe.
Dzień Światła
Wielka Sobota daje nam bogactwo liturgii, którą tego dnia rozpoczyna liturgia światła. Na zewnątrz kościoła kapłan święci ogień, od którego zapala się Paschał symbolizujący zmartwychwstałego Chrystusa. Z tym światłem kapłan wchodzi do świątyni i śpiewa pieśń - „Exultet”. Po Litanii do Wszystkich Świętych celebrans poświęca wodę chrzcielną i następuje odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych. Niekiedy udziela sakramentu chrztu św. Radosne „Alleluja” i bicie dzwonów oznajmiają, że Chrystus zmartwychwstał. W niektórych parafiach liturgię Wielkiej Soboty wieńczy procesja rezurekcyjna.
Ważnym akcentem w przygotowaniu do świętowania Paschy jest wędrówka wiernych, zwłaszcza dzieci, do świątyni z koszyczkiem wypełnionym pokarmami wielkanocnymi, by pobłogosławił je kapłan.
Podczas wieczornej liturgii Wieczerzy Pańskiej w ośrodku dla osób niepełnosprawnych i starszych Santa Maria della Provvidenza w Rzymie Ojciec Święty obmyje dziś stopy 12 osobom. Będzie wśród nich 9 Włochów, muzułmanin z Libii, młody człowiek z Zielonego Przylądka oraz kobieta z Etiopii - podała amerykańska agencja CNS.
W celebracji, która rozpocznie się o godz. 17.30 wezmą udział osoby goszczone w tym ośrodku oraz ich rodziny, personel i kierownictwo. Transmisję tego wydarzenia zapowiedziało na swych stronach Radio Watykańskie. Jak wiadomo przed rokiem Ojciec Święty sprawował liturgię Wieczerzy Pańskiej w rzymskim więzieniu dla nieletnich „Casal del Marmo”. Umył wówczas stopy 12 osadzonym różnych narodowości i religii, w tym 2 dziewczętom - jednej z Włoch i jednej z Serbii - muzułmance.
Prowadzony przez Fundację ks. Gnocchiego Ośrodek “S. Maria della Provvidenza” dysponuje 150 miejscami, z czego 60 przeznaczonych jest dla osób niesamodzielnych, którym nie można udzielić pomocy w domu, 60 dla osób poddanej rehabilitacji ekstensywnej, o wysokim poziomie pomocy, 30 miejsc dla pacjentów wymagających rehabilitacji neuromotorycznej.
Fundacja nosi imię beatyfikowanego w Mediolanie 25 października 2009 roku bł. ks. Karola Gnocchiego. Ten urodzony 25 października 1902 r. kapłan był w czasie II wojny światowej kapelanem Batalionu Strzelców Alpejskich „Val Tagliamento”, który walczył w Grecji. Po powrocie z Bałkanów znów jako kapelan, tym razem „alpejczyków” Dywizji Trydenckiej, towarzyszył im w kampanii rosyjskiej. Był świadkiem katastrofalnego odwrotu żołnierzy w styczniu 1943, widział śmierć wielu ludzi, co poruszyło go głęboko, wywołując nawet silny kryzys duchowy, gdy zaczął wątpić w dobroć Boga. Udało mu się go przezwyciężyć dzięki mocnej wierze, a jednocześnie stał się dzięki temu bardziej wrażliwy i wyczulony na wartość cierpienia niewinnych. Właśnie pod wpływem przeżyć wojennych zapragnął zapewnić opiekę sierotom po strzelcach alpejskich, okaleczonym przez wojnę, ofiarom bombardowań i całej machiny wojennej oraz niepełnosprawnym wszelkiego rodzaju.
W latach 1944-45 uczestniczył w ruchu oporu, trafiając nawet do więzienia, skąd na szczęście po kilku dniach został zwolniony w wyniku interwencji kard. Schustera. Za udział w wojnie otrzymał wojskowy srebrny medal zasługi.
W 1947 założył w Mediolanie Instytucję „Pro infantia mutilata” (Na rzecz okaleczonych dzieci), która 26 marca 1949 uzyskała zatwierdzenie papieskie. W 1953 zmieniła ona nazwę na Fundację „Pro Juventute”, uznaną jako instytucja o charakterze moralnym. Zmarł 28 lutego 1956, nie mając jeszcze 54 lat. Z miłości do swych niepełnosprawnych wyraził życzenie, aby rogówki z jego oczu zostały przeszczepione dwu niewidomym dzieciom (operację w tym zakresie przeprowadził pomyślnie prof. Cesare Galeazzi). W ten sposób ks. Gnocchi stał się jednym z pionierów ruchu oddawania narządów. Był on również płodnym pisarzem z zakresu duchowości, wychowania i pedagogiki.
W jednej ze szkół podstawowych w Kielnie doszło do serii zdarzeń, które poruszyły lokalną wspólnotę wierzących. Uczniowie, pragnący obecności krzyża w swojej sali lekcyjnej, napotkali na zdecydowany opór ze strony jednej z nauczycielek. Historia ta, choć bolesna, staje się pytaniem o granice szacunku dla sacrum w przestrzeni publicznej.
Z relacji rodziców wynika, że obecność krzyża w sali lekcyjnej klasy 7a była dla uczniów sprawą fundamentalną. Już na początku września dzieci zauważyły, że tradycyjny, drewniany krzyż, który wisiał obok godła państwowego, zniknął. Uczniowie nie pozostali bierni – dzięki uprzejmości szkolnej woźnej pozyskali inny poświęcony krzyż i przywrócili go na należne mu miejsce.
Arka Przymierza jest w Biblii znakiem obecności Pana pośród ludu. Hebrajskie (’ārôn) oznacza skrzynię, a jej wnętrze niesie tablice przymierza. Nad Arką znajduje się przebłagalnia (kappōret) i cheruby, więc Arka bywa kojarzona z tronem Boga. Dawid przenosi Arkę do Miasta Dawidowego, czyli do Jerozolimy zdobytej niedawno i uczynionej stolicą. Wniesienie Arki scala plemiona wokół Boga, a nie wokół samej polityki. W pamięci opowiadania stoi wcześniejsza próba zakończona śmiercią Uzzego. Świętość Boga okazuje się nie do oswojenia. Procesja idzie z ofiarą. Składanie wołu i tuczonego cielca podkreśla, że wędrówka ma charakter starotestamentalnej liturgii. Dawid tańczy z całej siły przed Panem, przepasany lnianym efodem (’ēfōd). To strój związany z posługą przy ołtarzu. Król przyjmuje postawę sługi. Tekst wspomina okrzyki i dźwięk rogu (šōfār), a ten dźwięk przypomina Synaj i ogłaszanie panowania Pana. Arka zostaje umieszczona w namiocie. Świątynia Salomona jeszcze nie istnieje, a jednak obecność Pana ma swoje miejsce w sercu miasta. Dawid składa całopalenia i ofiary biesiadne, a potem błogosławi lud w imię Pana Zastępów. Błogosławieństwo przechodzi w chleb. Każdy otrzymuje porcję pożywienia, mężczyzna i kobieta, po bochenku chleba, kawałku mięsa i placku z rodzynkami. Kult nie zostaje zamknięty w murach przybytku. Dotyka stołu i codziennej sytości. W centrum pozostaje przymierze. Arka niesie pamięć Słowa, a procesja uczy, że obecność Boga idzie pośród ludzi i porządkuje ich świętowanie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
