Postawa Piotra po cudownym połowie ryb dokonanym na słowo Zmartwychwstałego Pana może wydać się intrygująca, a przy mniej łaskawym spojrzeniu – wręcz denerwująca. Wszystko wskazuje na to, że ma on ostatnią szansę na rozmowę z Jezusem.

Może wypytać Go, o co tylko chce, może na różne sposoby się przekonać, że to naprawdę On – Ten, którego złożono do grobu, a który pokonał śmierć. Zamiast skupić całą swą uwagę na swym Mistrzu, który powstał z martwych, pierwszy spośród Apostołów zabiera się za liczenie: „Poszedł Szymon Piotr i wyciągnął na brzeg sieć pełną wielkich ryb w liczbie stu pięćdziesięciu trzech. A pomimo tak wielkiej ilości sieć się nie rozerwała” (J 21, 11).

Psychologicznie rzecz ujmując, rozumiem, że Piotr mógł być zawstydzony. Stoi w pobliżu ognia, który rozpalił sam Jezus, by przygotować posiłek. Zaledwie 10 dni wcześniej stał przy innym ognisku, przy którym 3 razy wyrzekł: „Nie znam tego Człowieka” (por. Mt 26, 69-75). Migocące płomienie zapewne przypomniały mu tamtą scenę. Jednak kluczem do całej zagadki jest nie Piotrowy wstyd, ale liczba wyłowionych ryb. W historii egzegezy padały różne propozycje jej odczytania. Pomysłowi Ojcowie Kościoła twierdzili, że znano wówczas 153 gatunki ryb, a Piotr wyłowił z każdego z nich po jednej. Nie wyjaśniali już jednak, jakie znaczenie miałaby taka interpretacja. Inni sądzili, że Izraelici byli przekonani o istnieniu 153 narodów, a to oznacza, że Ewangelia będzie głoszona całemu światu. Augustyn z Hippony w jedynce widział jednego Boga, w trójce – trzy Boskie Osoby. Nie wiedział jednak, co zrobić z piątką. Ostatecznie więc chyba rację trzeba przyznać żydowskiej metodzie interpretacji, zwanej gematrią, w której każdej literze alfabetu hebrajskiego przyporządkowano pewną liczbę. Suma cyfr i liczb odpowiadających hebrajskiemu wyrażeniu „synowie Boży” („bne ha-Elohim”) to dokładnie liczba wyłowionych ryb. Oznacza to, że Piotr będzie łowił w sieć Kościoła „synów Bożych”, a pomimo ich liczby sieć ta nigdy się nie rozerwie.