Pątnicy 38. Lubelskiej Pieszej Pielgrzymki na Jasną Górę dotarli do celu 14 sierpnia po przejściu ok. 320 km. Najdłuższą trasę (360 km) pokonali pielgrzymi z Chełma. Stało się to w czasie szczególniej łaski – w Roku Świętym Miłosierdzia, 1050. rocznicy Chrztu Polski i Światowych Dni Młodzieży w Krakowie. Pielgrzymi to ci, którzy wiedzą, że Jezus jest drogą, nadaje sens życiu i wskazuje drogę prowadzącą do szczęścia. A tę drogę łatwiej odnaleźć z pomocą Matki. To ci, którzy nie mylą szczęścia z wygodą, a konkretnie z kanapą. To ci, którzy odpowiedzieli na apel papieża Franciszka. To ci, którzy z odwagą zdecydowali się „na zamianę kanapy na parę butów – jak mówił Ojciec Święty, które pomogą ci chodzić po drogach, o jakich ci się nigdy nie śniło, ani nawet o jakich nie pomyślałeś, po drogach, które mogą otworzyć nowe horyzonty” (podczas czuwania na Campus Misericordiae w Brzegach). To ci, którzy pragną porzucić drogi separacji, podziału, bezsensu. Wędrowali więc razem do Czarnej Madonny, aby Jej przedstawić tajemnice własnego serca, w 19 grupach w tym samym kierunku, w jednym duchu, aby spotkać Jezusa Miłosiernego, aby uczyć się miłosierdzia od Ojca. Modlili się w intencjach osobistych, dziękowali za Światowe Dni Młodzieży w Krakowie i Światowe Dni Młodzieży w Częstochowie, bowiem 14 sierpnia przypadała 25. rocznica tego wydarzenia, oraz prosili o piękne i jak najobfitsze owoce w życiu Kościoła i każdego z nich. Konferencje głosił Jakub Kornacki, mąż i ojciec, kilka lat temu porzucił aktorstwo i zajął się ewangelizacją. Organizatorem pielgrzymki było Duszpasterstwo Pielgrzymkowe Archidiecezji Lubelskiej, przewodnikiem był ks. Mirosław Ładniak, a ojcami duchownymi byli: ks. Jan Domański, ks. Bogdan Staszczuk i ks. Paweł Bartoszewski. Najlepsza z Matek przyjęła ok. 3 tys. pątników z archidiecezji lubelskiej (z Lublina wyszło ok. 2 tys. osób), także z Białorusi, Uzbekistanu i Ukrainy, wśród nich było 52 księży, diakonów, 14 kleryków, 10 sióstr zakonnych z różnych zgromadzeń, para nowożeńców. Najmłodszy pielgrzym miał 4 miesiące, a najstarszy – 85 lat. 300 osób to uczestnicy ŚDM. Każdą grupą opiekowali się wolontariusze z sekcji: porządkowej, łączności, kwatermistrzowskiej, medycznej, muzycznej. Śpiew animował zespół Guadalupe.

Na pątniczym szlaku

8 sierpnia, we wspomnienie św. Dominika, była celebrowana pierwsza wspólna Msza św. dla wszystkich pielgrzymów, bowiem przez kilka dni lubelska pielgrzymka wędrowała w czterech kolumnach. Połączoną kompanię na Górze Świętego Krzyża przywitał bp Józef Wróbel. Ten dzień był symboliczny. Jedyny raz pątnicy przeżyli nabożeństwo Drogi Krzyżowej. Wejście na szczyt z różańcem w ręku, najczęściej w milczeniu było wyrazem pełnego miłości towarzyszenia Chrystusowi cierpiącemu i umierającemu na krzyżu. Jak wyznają pielgrzymi, był to czas dla siebie samego, czas refleksji i przełamywania słabości, czas rozmowy z Bogiem. Niektórzy wchodzili godzinę, inni natomiast dłużej, a najważniejsze, że nie ustali w drodze, pokonali zmęczenie czy dolegliwości i dotarli na szczyt. A ci, którzy pielgrzymowali po raz pierwszy, przyznają, że zdobycie jednego z ważniejszych szczytów pielgrzymki było wielką radością. Bp Józef Wróbel przewodniczył również Mszy św. u stóp zamku w Chęcinach 10 sierpnia.

90 lat dla nieba i dla chleba

W tym roku partnerem pielgrzymki był Tygodnik Katolicki „Niedziela”. Dlatego 11 sierpnia redaktorzy „Niedzieli” pracujący zarówno w Częstochowie, jak i w Lublinie odwiedzili pątników i razem z nimi uczestniczyli we Mszy św. W homilii ks. Mariusz Frukacz, redaktor z Częstochowy, nawiązując do wspomnienia liturgicznego św. Klary, patronki telewizji (również telewizji pielgrzymkowej i TV Niedziela), przywołał jej słowa: „Jeżeli chcesz podjąć zmianę w swoim życiu, to nie zwlekaj, udaj się w drogę”. Takim niezwlekaniem jest pielgrzymka, będąca drogą wspólnoty, drogą wiary, drogą dobroci. Jej celem jest spotkanie Boga i ludzi oraz umocnienie wiary, nadziei i miłości. Pomocą w zmianie życia są modlitwa i Eucharystia, czyli najważniejszy punkt dnia pielgrzymkowego. Kaznodzieja przypomniał, że dzięki staraniu ks. inf. Ireneusza Skubisia w pielgrzymce warszawskiej wędruje grupa częstochowska. Zwrócił uwagę, że „Niedziela” pragnie łączyć sprawy ludzkie ze sprawami Bożymi, czego wyrazem są słowa: „90 lat dla nieba i dla chleba”. – Od 90 lat chcemy służyć i towarzyszyć ludziom. Dlatego – jak mówił – pielgrzymujemy i trudzimy się o dobre słowo; pielgrzymujemy, żeby pomóc ludziom w wierze, pielgrzymujemy, żeby odnotować najważniejsze wydarzenia w dziejach świata i Kościoła, a także zwykłych ludzi. Na zakończenie życzył pątnikom, by pogłębiali wieź z Bogiem oraz dostrzeli drugiego pielgrzyma jako bliźniego, kapłanom natomiast, by służyli wiernym, a przede wszystkim głosili Chrystusa.

Pejzaż miłości, jakim jest pielgrzymowanie, stanowi źródło wiary dla podejmujących trud drogi, a także mieszkańców miejscowości goszczących pielgrzymów w swoich obejściach czy domach lub witających w Częstochowie. Pielgrzymowanie może stać się obiektem marzeń. Tak właśnie było w przypadku Lidii Dudkiewicz, redaktor naczelnej „Niedzieli”, która zwierzyła się, że od matury marzyła, by uczestniczyć w pielgrzymce. To marzenie spełnia się podczas takich właśnie spotkań na pielgrzymim szlaku. Redaktor Naczelna zauważyła, że serca pielgrzymów są bez granic, wypełnione miłością i intencjami, które dźwigają w drodze na Jasną Górę. W tym roku są to również intencje pracowników i czytelników „Niedzieli”. Wyjaśniła, że staruszka „Niedziela” ma już 90 lat i potrzebuje modlitewnego wzmocnienia, ale jest jednocześnie młoda, bo od wznowienia w 1981 r., (po długim okresie zawieszenia pisma) obchodzi 35-lecie tego nowego życia po reaktywacji. Stąd w tym roku przypada podwójny jubileusz tygodnika. Red. Dudkiewicz zachęcała, aby pielgrzymi po dotarciu do Częstochowy 14 sierpnia wzięli udział w jasnogórskich obchodach 25. rocznicy 6. Światowych Dni Młodzieży, które miały miejsce w Częstochowie w 1991 r. Wyrazem wdzięczności dla pielgrzymów za ich modlitwę w intencji „Niedzieli” były prezenty od redakcji, a wśród nich płyty CD z filmem „Jan Paweł II. Santo subito. Świadectwa świętości” i najnowszy numer pisma. Oczywiście, były też krówki „Niedzieli” z papieskimi twittami. Niektórzy kapłani otrzymali specjalne stuły z maryjnym medalionem „Niedzieli”. Stułą został obdarowany m.in. ks. Henryk Makuła – proboszcz parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Małogoszczu, który wraz z wiernymi gościł pątników na noclegu. Kościół z wieżami wskazującymi niebo od czterech wieków przypomina ostateczny cel ludzkiego życia. Miasto i parafia to ważne miejsca w historii Polski świadczące o patriotyzmie, wierności Bogu i Ojczyźnie. Wyrazem tego jest tablica upamiętniająca pobyt gen. Mariana Langiewicza i jego sztabu na plebanii w Małogoszczu, zaprojektowana przez prof. Czesław Dźwigaja z Krakowa. Redaktorzy „Niedzieli” pracujący w edycji lubelskiej pozostali na trasie i spędzili dzień z pielgrzymami, dzieląc z nimi trud drogi, entuzjazm wiary i radość. Mieli okazję opowiedzieć o „Niedzieli Lubelskiej” i zachęcić do współpracy. Następnego dnia lubelscy pielgrzymi posilili się grochówką ugotowaną przez pracowników „Niedzieli”.

Łaska – wiara – radość

Wędrowali bardzo młodzi i nieco starsi, całe rodziny, zdrowi i niepełnosprawni, na wózkach inwalidzkich. Pierwszy raz pielgrzymowała Monika, która wcześniej uczestniczyła w Światowych Dniach Młodzieży w Krakowie, i zauważyła, że atmosfera pielgrzymki i ŚMD była podobna. Jej uwagę zwróciła radość i otwartość ludzi. – Od dawna marzyłam, żeby pójść na pielgrzymkę, miałam taką potrzebę serca – mówi Agnieszka. I w tym roku udało się. Studiuje i część długich wakacji przeznaczyła na rekolekcje w drodze. – Idziemy z wiarą do Matki – podkreśla. Była też w Krakowie na Światowych Dniach Młodzieży i wspomina to niesamowite przeżycie. Intencja dziękczynna towarzyszyła Annie i jej młodym kompanom: – Dziękujemy Matce Bożej za wszystko, co dla mam robi, wspiera nas, jest z nami, za to, że możemy cieszyć się życiem, a młodzież dziękuje, że dostała się do szkół, do jakich chciała. Maria wędrowała niestrudzenie do Maryi Częstochowskiej po raz 20., zawsze w grupie 2. Jest przekonana, że jest to zasługa Matki Bożej. Wspomina uduchowienie i serdeczność sióstr i braci na początku swojej przygody pątniczej. I dziś dobroć bije w jej słów, oczu i serca, gdy wyznaje: – Mam za co dziękować. Matuchna cały czas ją prowadzi. Z radością dziękuje „Niedzieli”. Jej koleżanka, również Maria, dodaje, że od 16 lat prenumeruje tygodnik. Rysiu od krzyża z katedry lubelskiej z grupy 1. to niezłomny pielgrzym, po raz 40. na pątniczym szlaku. W każdym roku niesie na Jasną Górę osobiste intencje, uprasza u Boga dobrą przyszłość, dziękuje za łaskę pielgrzymki i prosi o łaskę pielgrzymowania w kolejnym roku. Ci, którzy nie wybrali się na pątniczy szlak, mogli towarzyszyć duchowo idącym do domu Matki na Jasnej Górze za pośrednictwem strony: www.pielgrzymka.lublin.pl.

Brama krzyża

Szczęśliwi i radości lubelscy pielgrzymi dotarli do Częstochowy 14 sierpnia. Tą niezwykłą radość zauważył abp Stanisław Budzik, witający ich na początku Alei Najświętszej Maryi Panny, przed kościołem św. Zygmunta przy pomniku św. Jana Pawła II z krzyżem, „który stał się nam bramą”. W tym miejscu Ksiądz Arcybiskup wyjaśniał, „że brama krzyża otwiera przed nami świat, otwiera nas na spotkanie z Bogiem i człowiekiem, ale przede wszystkim z Maryją”. Potem abp Stanisław Budzik błogosławił zebranych ze Szczytu Jasnogórskiego i dziękował za trud, świadectwo wiary i radość. Tam też ks. Mirosław Ładniak podał charakterystykę poszczególnych grup oraz powitał pielgrzymów: – Pielgrzymowaliśmy, niosąc swoje intencje w sercach. Klęknijcie teraz. Tego czasu nikt mam nie odbierze. Tej chwili nikt nam nie zmąci. To jest moment, kiedy możemy naszej Matce oddać wszystkie intencje, wszystkich ludzi, których spotkaliśmy na trasie, podziękować, pewnie przeprosić, ale na pewno uwielbić. Grupa 19. pragnęła jak najszybciej znaleźć się w Kaplicy Cudownego Obrazu i dlatego wbiegła na błonia. Następnie wszystkie grupy ustawiły się razem i odśpiewały dwa hymny Światowych Dni Młodzieży – w Krakowie „Błogosławieni miłosierni” oraz Częstochowie „Abba Ojcze”. Radość, szczęście i wzruszenie to doświadczenie tej chwili, a także jedność wędrujących z witającymi ich, czego wyrazem były kwiaty podarowane przez pielgrzyma Marcina Redaktor Naczelnej; one teraz w redakcyjnej kaplicy są symbolem modlitwy w jego intencjach oraz wszystkich lubelskich pielgrzymów.

Spojrzeć w oblicze Matki

Uwieńczeniem rekolekcji w drodze była wspólna Msza św., której przewodniczył abp Stanisław Budzik – metropolita lubelski, a homilię wygłosił bp Michał Janocha – biskup pomocniczy archidiecezji warszawskiej. Do licznie zgromadzonych abp Budzik powiedział: – Przybyliśmy na Jasną Górę, by spojrzeć w oblicze Matki, aby tak jak papież Franciszek zachwycić się Jej pięknem, aby to piękno naśladować w swoim życiu, Jej miłość, nadzieję i wiarę, Jej wędrówkę razem z Chrystusem drogami naszej wiary, Jej wiernie trwanie obok krzyża każdego ludzkiego cierpienia. Matko Miłosierdzia, spraw, byśmy byli miłosierni jak Ojciec; módl się za nami, byśmy nie zapomnieli, że tylko miłosierni miłosierdzia dostąpią. Prowadź nas do Syna przez bramę miłosierdzia.

Rekolekcje dobiegły końca, pątnicy wrócili do codzienności, ale w ich sercach powoli wzrasta ziarno rzucone na glebę ich dusz w postaci zobowiązań podjętych w czasie drogi, do których wielokrotnie zachęcał Ksiądz Przewodnik.