Główna uroczystość jubileuszowa będzie miała miejsce w Wiedniu w dniach 8-10 czerwca 2018 r. Na tę okoliczność przewidziano m.in. Mszę św. w katedrze św. Szczepana, przemówienia, modlitwy w kaplicy grobu założycielki Franciszki Lechner oraz koncert zakonnego chóru.

Siostry z Polski będą świętowały jubileusz 11 czerwca br. Po dziękczynnej Eucharystii w kaplicy domu prowincjalnego w Krakowie przy ul. Pędzichów 16 pod przewodnictwem abp. Marka Jędraszewskiego zostanie zaprezentowana kantata jubileuszowa „Omnia Pro Deo” w wykonaniu zakonnego chóru pod batutą Piotra Pałki, do której słowa napisała s. Zofia Szymanek FDC, natomiast muzykę ułożył Piotr Pałka.

Przy okazji 150. rocznicy założenia Zgromadzenia Córek Bożej Miłości warto przybliżyć pokrótce postać jego założycielki – Franciszki Lechner oraz jego bogatą historię.

Założycielka

Zgromadzenie Córek Bożej Miłości 21 listopada 1868 r. w Wiedniu założyła Franciszka Lechner. Początkowo jego głównym celem była opieka nad dziewczętami migrującymi ze wsi do miast w poszukiwaniu pracy, z czasem stała się nim działalność oświatowo-wychowawcza. Córki Bożej Miłości zakładały na terenie byłej monarchii austro-węgierskiej tzw. Instytuty Marii – placówki dla dzieci i młodzieży, w obrębie których funkcjonowały schroniska dla służących, szkoły różnego typu, internaty oraz ochronki.

Franciszka Lechner urodziła się 1 stycznia 1833 r. w Edling k. Wasserburga nad Innem w Bawarii. Była piątym z dziesięciorga dzieci Franciszka Ksawerego Lechnera oraz Marii z domu Fusstetter. W 1849 r. wstąpiła do Zgromadzenia Ubogich Sióstr Szkolnych de Notre Dame, w którym zdobyła zawód introligatora oraz nauczycielki robót ręcznych. W 1861 r. opuściła tę wspólnotę i przez kilka lata zarabiała na własne utrzymanie, pracując m.in.jako nauczycielka prywatna i nauczycielka prac ręcznych w Instytucie dla Głuchoniemych w Monachium. Lata 1861-65 były dla niej czasem rozeznawania woli Bożej i szukania własnej drogi życia. Bezpośrednio poznała wtedy życie wielkomiejskie i ówczesne problemy społeczno-moralne, zwłaszcza trudną sytuację biednych dziewcząt służących. W jej sercu zrodziło się pragnienie, by wyjść naprzeciw naglącym potrzebom dzieci i młodzieży. W lipcu 1865 r. nawiązała współpracę z ks. Johannem Fidelem De Pozzo z Ilanz w Szwajcarii i założyła wraz z nim instytuty charytatywne i oświatowo-wychowawcze oraz Dobroczynne Stowarzyszenie Bożej Miłości w Ilanz. Po dwóch latach wspólnej działalności w 1867 r. powołała do istnienia dobroczynny zakład dla małych dzieci w Ebersberg. 24 października 1868 r. opuściła Ebersberg i przybyła do Wiednia z zamiarem założenia w cesarskim mieście zakładu dla służących, a w dalszej perspektywie – zgromadzenia zakonnego. Spotkało ją jednak głębokie rozczarowanie. Pokładane w dobroczyńcach nadzieje na pomoc w otwarciu nowego dzieła oraz wsparcie finansowe zawiodły. Franciszka przeżyła głęboki kryzys duchowy, poczuła się oszukana oraz zagubiona w wielkim mieście.

Początek dzieła

Otrząsnąwszy się z bolesnego zawodu, złożyła 12 listopada 1868 r. w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych w Wiedniu pismo z prośbą o pozwolenie na utworzenie Dobroczynnego Stowarzyszenia Bożej Miłości oraz na kwestowanie. Przedłożyła również projekt statutów dla zakładanego dzieła. 21 listopada 1868 r. powiadomiono ją o rychłym pozytywnym rozpatrzeniu wniosku. Ostateczną odpowiedź otrzymała 27 listopada 1868 r. Za datę założenia Stowarzyszenia Bożej Miłości przyjęła jednak 21 listopada, ponieważ tego dnia przypada liturgiczne święto Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny. Chciała w ten sposób podziękować Matce Bożej za pomoc w rozpoczęciu nowej działalności. Wkrótce też zaczęły się zgłaszać pierwsze współpracownice.

Nowa wspólnota musiała sprostać wielu wymogom prawa państwowego i kościelnego, co oznaczało dla niej długą drogę stopniowego rozwoju organizacyjnego i prawnego. Pierwszym krokiem na tej drodze było uznanie stowarzyszenia za zgromadzenie zakonne przez władze kościelne na poziomie diecezji w 1879 r., natomiast w 1882 r. – również przez władze cywilne. Na kolejnym etapie zgromadzenie uzyskało w latach 1884-97 potrójne zatwierdzenie na prawie papieskim.

Z dziejów zgromadzenia

Do I wojny światowej Zgromadzenie Córek Bożej Miłości rozwijało się na terenie byłej monarchii austro-węgierskiej. W 1913 r. rozpoczęło działalność w Stanach Zjednoczonych, a w 1914 r. – w Anglii. Od 1920 r. Córki Bożej Miłości są obecne w Brazylii. 1 lipca 1919 r. doszło do pierwszego podziału zgromadzenia na prowincje: jugosłowiańską, węgierską, polską i czeską.

W latach 1869 – 1919 Zgromadzenie Córek Bożej Miłości miało 84 domy na terenie Europy Środkowej, Anglii i Stanów Zjednoczonych. Najwięcej placówek, bo aż 75, powstało w Austro-Węgrzech. Trzy z nich mieściły się na ziemiach polskich, w Galicji. Były to: klasztor św. Hildegardy w Białej Krakowskiej, Instytut Marii w Krakowie oraz klasztor Villa Providentiae na Woli Justowskiej, będący filią domu krakowskiego. Od utworzenia w 1919 r. polskiej prowincji do wybuchu II wojny światowej powstawały kolejne domy – w Pabianicach, Wilkowicach, Pleszowie pod Krakowem i w Jastrzębiu Dolnym. We wszystkich tych placówkach, zgodnie z celem wytyczonym przez m. Franciszkę Lechner, poświęcano się działalności oświatowo-wychowawczej oraz pomagano najuboższym. Córki Bożej Miłości pracujące na ziemiach polskich prowadziły różne typy szkół i instytucji wychowawczych: przytulisko dla służących, szkoły ludowe i wydziałowe, internaty, przedszkola, szkoły robót, seminaria nauczycielskie, gimnazja, licea oraz różnego rodzaju kursy: gotowania, szycia, muzyki i języków obcych. Dominującą formą działalności na ziemiach polskich były szkoły, których największy rozkwit przypadł na lata międzywojenne. W okresie okupacji hitlerowskiej działalność ta została prawie całkowicie przerwana. Jedynie w Instytucie Marii w Krakowie kontynuowano do 1941 r. nauczanie na poziomie elementarnym. Po II wojnie światowej misja zgromadzenia w Polsce uległa zasadniczym przeobrażeniom. Na skutek likwidacji przez państwo zakładów szkolno-wychowawczych w latach 1947-50 siostry pracowały głównie jako zakrystianki, kancelistki i katechetki przy parafiach, zajmowały się pracą chałupniczą oraz prywatną opieką nad dziećmi. Do działalności szkolnej powróciły dopiero po 62 latach, reaktywując w 2001 r. w Bielsku-Białej gimnazjum z czterema oddziałami klas pierwszych, a w następnym roku – liceum ogólnokształcące.

Misja na dziś

Misja Zgromadzenia Córek Bożej Miłości wyznaczona przez jego założycielkę Franciszkę Lechner jest kontynuowana w 18 krajach przez siostry z 7 prowincji i 4 wiceprowincji. Członkinie polskiej prowincji pracują obecnie w 25 domach w kraju i za granicą. W większości z nich mieszczą się placówki dla dzieci i młodzieży: przedszkola, szkoły, bursy dla studentek, domy pomocy społecznej, zakład opiekuńczo-leczniczy, ośrodek rewalidacyjno-wychowawczy, ośrodek socjoterapeutyczny oraz dom samotnej matki. Ważne miejsce w apostolstwie sióstr zajmują katechizacja oraz pomoc najuboższym.