W czasie święceń kapłańskich, które przyjąłem przed pięćdziesięciu laty rysowała się przyszłość – przyszłość nieznana – stąd na obrazku prymicyjnym napisałem: „Panie, pozwól mi wiernie przejść przez życie”. To była prośba. Dziś kieruję do Boga wielkie dziękczynienie. Dlatego na jubileuszowym obrazku napisałem słowa z Psalmu 118: „Podziękować chcę Tobie, Boże, wielbić pragnę Ciebie” – powiedział ks. kan. Tadeusz Maj, proboszcz parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Wolbromiu, podczas swojego złotego jubileuszu kapłaństwa.

Duchowość kapłańska

Uroczystej koncelebrowanej Euchrystii przewodniczył pasterz Kościoła sosnowieckiego bp Grzegorz Kaszak. Wspólnie z nim modlili się bp Piotr Skucha, który wygłosił homilię, ks. inf. Bronisław Fidelus z Krakowa, księża rodacy, księża jubilaci, byli i obecni wikariusze oraz kapłani zaprzyjaźnieni z ks. Majem.

W homilii bp Piotr Skucha powiedział, że świat potrzebuje dzisiaj od prezbitera nie tyle słowa głoszonego, ile poświadczonego życiem. Przywołał też ewangeliczny obraz siewcy.

– Jezus wskazuje na siewcę przynoszącego chleb, dzięki któremu żyją ludzie. Ale zanim siewca zbierze plon, musi zasiać ziarna. I nawet jeśli wiele pracy wykonano nadaremnie lub przeszkodziły warunki, zawsze znajdą się ziarna, które dojrzeją i wydadzą plon. I to jest nasza kapłańska perspektywa i to nam wystarczy, że tylko niektóre ziarna wydadzą plon. Przed święceniami kandydat pada na twarz, wyrażając w ten sposób gotowość na podjęcie służby. Czy chcesz być posadzką, by po tobie ludzie przechodzili do Boga? To jest prawdziwy sens duchowości kapłańskiej. Ewangelie mówią o geście Jezusa, który obmywa nogi w Wielki Czwartek i Chrystus mówi do nas: Ja tak rozumiem kapłaństwo. Jeśli tego nie potraficie, to nie będziecie kapłanami. Jak Ojciec Mnie posłał, i Ja was posyłam – to jest prawdziwe określenie prezbitera. Kapłaństwo to największe zadanie i największy dar zarazem – powiedział bp Piotr Skucha. I dodał: – Dostojny, Złoty Jubilacie, księże Tadeuszu – oto nakreśliłem całe twoje życie jako dar i zadanie, które dzisiaj przedstawiamy dobremu Bogu. Chrystus jest słowem, ziarnem Boga, a my Jego sługami nieużytecznymi, rolnikami, którzy je rozsiewają. Bądź uwielbiony, Boże, za naszą małość i daj nam wiarę, że niektóre ziarna przyniosą plon stokrotny – zakończył homilię bp Piotr Skucha.

Budowa kościoła

A o tym, że kapłańska droga ks. Tadeusza Maja była bogata w bardzo dobrze wykonane zadania, świadczy chociażby parafia i kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego, który wybudował i prowadzi w Wolbromiu od 21 lat. Funkcję proboszcza na wolbromskiej ziemi objął niespodziewanie w 1997 r., kiedy zmarł pierwszy proboszcz nowo powstałej parafii – ks. Stanisław Ziętek. Gdy rozpoczynał prace, w kościele była tylko posadzka i ołtarz do odprawiania Mszy św.

Natychmiast przystąpił wraz z wiernymi do prac budowlanych i wykończeniowych. Nie było miesiąca, roku, by w kościele coś się nie działo. I już w 2000 r., dokładnie 17 września, pierwszy biskup sosnowiecki Adam Śmigielski dokonał konsekracji kościoła. Świątynia była w pełni gotowa do sprawowania kultu. Natomiast 17 września 2002 r. miała miejsce inna ważna uroczystość – przekazania przez bp. Adama Śmigielskiego daru relikwii Krzyża Świętego dla parafii. Z biegiem czasu świątynia coraz bardziej piękniała. W 2009 r. poświęcona została nowa polichromia. Malowanie kościoła wykonała firma Jana Funka – autora wystroju wnętrza, a polichromię kościoła wykonali artyści z Ukrainy: Bogdan Razlak oraz Roman Opaliński. Polichromia ukazuje sceny biblijne ze Starego Testamentu – stworzenie świata, wypędzenie Adama i Ewy z raju, ofiarę Abrahama, potop, miedzianego węża na pustyni oraz Mojżesza przekazującego tablice z dziesięcioma przykazaniami.

Wraz z wyposażaniem i upiększaniem świątyni następował wzrost frekwencji wiernych uczestniczących w Mszach św. Parafianie chętniej zaczęli przychodzić do swojego nowego kościoła. Obecnie około 40 proc. wiernych uczestniczy w życiu wspólnotowym. Powstały grupy parafialne, takie jak Zespół Charytatywny niosący pomoc biednym parafianom. Istnieje kilkanaście kół Żywego Różańca, oaza młodzieżowa, chórek dziecięco-młodzieżowy, liczne grono ministrantów i lektorów. Poza tym ks. Maj przyczynił się również do kapitalnego remontu kapliczki na rozdrożach ulicy Łukasińskiego i polnej drogi, tuż za Rajami, w pobliżu tzw. Kamiennej Góry. Ale nie tylko Wolbromiem żył ks. Tadeusz. Pracując wcześniej w parafii Bolesław, wybudował kościół w Laskach – by wspomnieć choć niektóre dzieła Jubilata.

Sylwetka Jubilata

Na koniec w telegraficznym skrócie przedstawiam sylwetkę ks. Tadeusza Maja. Przyszedł na świat w 1944 r. w Książnicach Wielkich, jako syn Zofii i Stanisława. Ukończył Wyższe Seminarium Duchowne w Kielcach. Sakrament święceń kapłańskich przyjął 12 czerwca 1968 r. w Kielcach w parafii św. Józefa. Święcenia otrzymał z rąk bp. Jana Jaroszewicza – ordynariusza diecezji kieleckiej. Jako wikariusz pracował w parafiach: Nawarzyce, Grzymałków, Najświętszej Maryi Panny w Kielcach oraz św. Andrzeja w Olkuszu. Jako proboszcz pracował w parafiach: Matki Bożej Częstochowskiej w Kosmolowie, Macierzyństwa Najświętszej Maryi Panny w Bolesławiu i od 1997 r. w parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Wolbromiu. Oprócz pracy duszpasterskiej, której ks. Tadeusz Maj poświęca całe swoje życie, ma drugą wielką pasję – jest nią sport, zwłaszcza piłka nożna. Od wielu lat jest wiernym kibicem Wisły Kraków.