Biskup Józef Rozwadowski – bo o nim mowa – urodził się 19 marca 1909 r. w Krakowie. W 1931 r. przyjął święcenia kapłańskie z rąk abp. Adama Sapiehy. Następnie studiował na Papieskim Uniwersytecie św. Tomasza z Akwinu w Rzymie oraz na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie uzyskał tytuł doktora teologii. Pracę kapłańską rozpoczął w 1933 r. w parafii we wsi Lubień na Podhalu. Po roku został skierowany do wspólnoty w Oświęcimiu.

Podczas II wojny światowej ks. Rozwadowski jako ojciec duchowny krakowskiego seminarium nie przerwał swej posługi. Po zamknięciu przez Niemców uczelni działał w konspiracji i prowadził tajne nauczanie.

Po wojnie rozpoczął pracę akademicką na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz w seminariach duchownych w Krakowie, Katowicach i Częstochowie. W 1965 r. został proboszczem w krakowskiej parafii św. Floriana.

29 października 1968 r. papież Paweł VI mianował ks. Rozwadowskiego ordynariuszem diecezji łódzkiej. Sakrę biskupią przyjął 24 listopada na Jasnej Górze z rąk kard. Karola Wojtyły, zaś uroczysty ingres do katedry w Łodzi odbył się 1 grudnia.

Od tego momentu zaczął się nowy rozdział w jego życiu. Z królewskiego Krakowa przybył do robotniczej Łodzi. Działalność akademicką zamienił na służbę ludziom pracy, której w pełni się oddał tworząc – w myśl swego biskupiego motta: „Przyjdź Królestwo Twoje” (Adveniat Regnum Tuum) – Królestwo Boże na łódzkiej „ziemi obiecanej”.

Swój pontyfikat bp Rozwadowski rozpoczął w duchu Soboru Watykańskiego II. Zaskakiwał wszystkich swym nowatorskim stylem bycia. Zabronił używania zwrotu „wasza Ekscelencjo”, zachęcając, aby zwracano się do niego „ojcze”. Nie nosił kapelusza, jak to było w zwyczaju, a jego pastorał i krzyż biskupi były wykonane z drewna.

Obejmując urząd ordynariusza diecezji łódzkiej po okresie stalinizmu i gomułkowskiego marazmu bp Rozwadowski musiał stawić czoła wielu problemom. Za główne zadanie przyjął zaangażowanie wiernych w aktywne życie w parafiach. Skupiał się na rozwoju duszpasterstwa akademickiego przy każdej miejskiej wspólnocie, grup parafialnych oraz na właściwym przygotowaniu wiernych do przyjęcia sakramentów. Organizował cykliczne spotkania młodzieży w seminarium oraz Diecezjalny Tydzień Modlitwy o powołania kapłańskie i zakonne. Dbał o jakość parafialnej katechizacji młodych, nauk rekolekcyjnych oraz zainicjował coroczne pielgrzymki maturzystów na Jasną Górę. Podejmował starania w celu zwiększenia liczby świątyń i parafii. W czasach walki z Kościołem bp Rozwadowski uzyskał zgodę na budowę aż 31 obiektów sakralnych, zaś liczba parafii wzrosła ze 146 do 173.

Biskup Rozwadowski stał zawsze w obronie osób represjonowanych przez komunistyczny reżim. Przez cały pontyfikat służył ludziom pracy. Był orędownikiem rodzącej się w latach 70. opozycji demokratycznej oraz powstałej w 1980 r. „Solidarności”. W czasie stanu wojennego Kuria Biskupia w Łodzi stała się miejscem informacji o internowanych członkach „Solidarności”. Biskup powołał także Ośrodek Pomocy Internowanym, Uwięzionym i ich Rodzinom oraz Ośrodek Pomocy Osobom Pozbawionym Pracy. Dążył również do utworzenia podobnych ośrodków wsparcia dla ofiar stanu wojennego w każdej parafii.

W 1986 r. papież Jan Paweł II przyjął rezygnację bp. Rozwadowskiego z funkcji ordynariusza diecezji łódzkiej. Nie wrócił jednak do rodzinnego Krakowa, lecz do końca swych dni aktywnie uczestniczył w życiu łódzkiego Kościoła. Zmarł 3 sierpnia 1996 r. Został pochowany w krypcie archikatedry łódzkiej.