Reklama

Niedziela Małopolska

DIECEZJA TARNOWSKA

Zaczęło się od marzenia...

Od 20 lat swoją grą uświetniają lokalne, ogólnopolskie i międzynarodowe uroczystości. Mieszkańcy Sobolowa, malowniczej wsi na Pogórzu Karpackim, wkrótce będą obchodzić wielki jubileusz.

Niedziela małopolska 49/2021, str. IV

Archiwum orkiestry

Gra w orkiestrze kształtuje w młodym człowieku poczucie odpowiedzialności

Gra w orkiestrze kształtuje w młodym człowieku poczucie odpowiedzialności

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Orkiestra Dęta w Sobolowie, czyli coś z niczego. Tak określają zespół jego twórcy i dzisiejsi następcy. Grupa powstała we wrześniu 2001 r. z inicjatywy proboszcza parafii Wszystkich Świętych w Sobolowie – ks. Stanisława Jachyma oraz organisty Stanisława Chmielka. Nie było instrumentów, a zainteresowani wstąpieniem w szeregi orkiestry nie posiadali przygotowania muzycznego. Dziś grupa liczy 50 wykształconych muzyków i wygrywa polskie i międzynarodowe konkursy.

Krok po kroku

– Mimo wielu przeciwności, w naszej 20-letniej historii, dziś jesteśmy we wspaniałym miejscu. Czujemy dumę – mówi Justyna Chmielek-Korbut, dyrygentka, związana z orkiestrą od ponad 15 lat.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Reklama

A początki nie były łatwe. Bez zaplecza, instrumentów, sali do prób, ktoś mógłby stwierdzić, że decyzja o utworzeniu orkiestry była szalonym pomysłem. Jednak pierwszy dyrygent oraz proboszcz nie porzucili swoich planów. Inicjatorzy muzycznej idei zmobilizowali do współpracy ówczesnego wójta gminy Bogusława Wiśniewskiego i pozyskali pierwsze fundusze. Najpierw zakupiono instrumenty. Później, z kolejnych grantów i z pomocą wójta Jana Kuliga sfinansowano zatrudnienie dwóch instruktorów. – Trzeba mieć na uwadze to, że funkcjonowanie orkiestry wymaga sporych nakładów finansowych. Przygotowanie sali, mundury, instrumenty – to są za duże koszty dla kilkunastu wiejskich rodzin. Wkładamy wiele pracy i pokazujemy, że potrafimy godnie reprezentować gminę, diecezję, a nawet całe województwo – tłumaczy pani dyrygent. – Teraz jesteśmy niezmiernie wdzięczni za okazywaną pomoc obecnemu wójtowi gminy Łapanów p. Andrzejowi Śliwie. To człowiek o wielkim sercu, niezwykłej wrażliwości na piękno i muzykę – dodaje.

Szkoła muzyczna i sukcesy

Punktem zwrotnym rozwoju orkiestry było utworzenie w Sobolowie Szkoły Muzycznej I stopnia. – To dla nas duże ułatwienie. Osoby, które wstępują w nasze szeregi, są już wykształcone. Można się skupić na interpretacji utworów, a nie uczeniu gry na instrumentach. Istnienie szkoły daje też nadzieję, że orkiestra będzie trwać mimo ciągłej migracji osobowej… – wyznaje p. Justyna.

Wśród ostatnich sukcesów grupy znajduje się m.in. wicemistrzostwo Polski w konkurencji koncert Dywizji III na I Mistrzostwach Polski Orkiestr Dętych 2021 czy I miejsce na IV Międzynarodowym Festiwalu „Golden Sardana” w Barcelonie. – Jesteśmy szczęśliwi! Dodatkowo wciąż przekonujemy się, że konkursy bardzo jednoczą nasz zespół – mówi p. Justyna.

Ksiądz Stanisław Jachym podkreśla, że cieszy przede wszystkim zaangażowanie młodych. To dzięki grze w orkiestrze młodzi ludzie kształtują w sobie cnoty: odpowiedzialność czy dyscyplinę wewnętrzną. – Ważne jest także, by od małego wyzwolić w człowieku poczucie wrażliwości, empatii – zaznacza pani dyrygent.

Jubileusz

Od tygodni trwają przygotowania do wielkiego koncertu jubileuszowego z okazji 20-lecia Orkiestry Dętej Sobolów. Uroczystość miała się odbyć w tym roku, ale ze względu na pandemię została przeniesiona na 2022 r. (wydarzenie prawdopodobnie odbędzie się 13 lutego w Hali Widowiskowo-Sportowej w Bochni). Jubileusz poprzedzą koncerty w kościele w Sobolowie (w grudniu i styczniu). – Do tego czasu uczestniczymy w próbach oraz nagrywamy płytę w naszym profesjonalnym studio – mówi pani dyrygent i dodaje: – Czytelników zapraszamy do udziału w najbliższym koncercie – tym bożonarodzeniowym, zaplanowanym na 26 grudnia w świątyni w Sobolowie.

Więcej informacji: www.facebook.pl/orkiestra.sobolow

2021-11-30 08:36

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Trzeba zacząć słuchać

Rozważanie do Ewangelii Łk 10, 1-12

Czytania liturgiczne na 1 października 2026;
CZYTAJ DALEJ

Realizm duchowy św. Teresy od Dzieciątka Jezus

Niedziela Ogólnopolska 28/2005

[ TEMATY ]

święta

pl.wikipedia.org

Wielką zasługą św. Teresy jest powrót do ewangelicznego rozumienia miłości do Boga. Niewłaściwe rozumienie świętości popycha nas w stronę dwóch pokus. Pierwsza - sprowadza się do tego, iż kojarzymy świętość z nadzwyczajnymi przeżyciami. Druga - polega na tym, że pragniemy naśladować jakiegoś świętego, zapominając o tym, kim sami jesteśmy. Można do tego dołączyć jeszcze jedną pokusę - czekanie na szczególną okazję do kochania Boga. Ulegając tym pokusom, często usprawiedliwiamy swój brak dążenia do świętości szczególnie trudnymi okolicznościami, w których przyszło nam żyć, lub zbyt wielkimi - w naszym rozumieniu - normami, jakie należałoby spełnić, sądząc, iż świętość jest czymś innym aniżeli nauką wyrażoną w Ewangelii. Teresa nie znajdowała w sobie dość siły, aby iść drogą wielkich pokutników czy też drogą świętych pełniących wielkie czyny. Teresa odkrywa własną, w pełni ewangeliczną drogę do świętości. Jej pierwsze odkrycie dotyczy czasu: nie powinniśmy odsuwać naszego kochania Boga na jakąś nawet najbliższą przyszłość. Któraś z sióstr w klasztorze w Lisieux „oszczędzała” siły na męczeństwo, które notabene nigdy się nie spełniło. Dla Teresy moment kochania Boga jest tylko teraz. Ona nie zastanawia się nad przyszłością, gdyż może się czasami wydawać zbyt odległa lub zbyt trudna. Teraz jest jej ofiarowane i tylko w tym momencie ma możliwość kochania Boga. Przyszłość może nie nadejść. „Dobry Bóg chce, bym zdała się na Niego jak maleńkie dziecko, które martwi się o to, co z nim będzie jutro”. Czasami myśl o wielu podobnych zmaganiach w przyszłości nie pozwala nam teraz dać całego siebie. Zatem właśnie chwila obecna i tylko ta chwila się liczy. Łaska ofiarowania czegoś Bogu lub przezwyciężenia jakiejś pokusy jest mi dana teraz, na tę chwilę. W chwili wielkiego duchowego cierpienia Teresa pisze: „Cierpię tylko chwilę. Jedynie myśląc o przeszłości i o przyszłości, dochodzi się do zniechęcenia i rozpaczy”. Rozważanie, czy w przyszłości podołam podobnym wyzwaniom, jest brakiem zdania się na Boga, który mnie teraz wspomaga. „By kochać Cię, Panie, tę chwilę mam tylko, ten dzień dzisiejszy jedynie” - pisze Teresa. Jest to pierwsza cecha realizmu jej ducha - realizmu ewangelicznego, gdyż Chrystus mówi nieustannie o gotowości i czuwaniu. Ten, kto zaniedbuje teraźniejszość, nie czuwa, bo nie jest gotowy. Wkłada natomiast energię w marzenia, a nie w to, co teraz jest możliwe do spełnienia. Chrystus przychodzi z miłością teraz. To skoncentrowanie się na teraźniejszości pozwala Teresie dostrzec wszystkie możliwe okazje do kochania oraz wykorzystać je. Do tego jednak potrzebne jest spojrzenie nacechowane wiarą, iż ten moment jest darowany mi przez Boga, aby Go teraz, w tej sytuacji kochać. Nawet gdy sytuacja obecna jawi się w bardzo ciemnych barwach, Teresa nie traci nadziei. „Słowa Hioba: Nawet gdybyś mnie zabił, będę ufał Tobie, zachwycały mnie od dzieciństwa. Trzeba mi jednak było wiele czasu, aby dojść do takiego stopnia zawierzenia. Teraz do niego doszłam” - napisze dopiero pod koniec życia. Teresa poznaje, że wielkość czynu nie zależy od tego, co robimy, ale zależy od tego, ile w nim kochamy. „Nie mając wprawy w praktykowaniu wielkich cnót, przykładałam się w sposób szczególny do tych małych; lubiłam więc składać płaszcze pozostawione przez siostry i oddawać im przeróżne małe usługi, na jakie mnie było stać”. Jeśli spojrzeć na komentarz Chrystusa odnośnie do tych, którzy wrzucali pieniądze do skarbony w świątyni, to właśnie w tym kontekście możemy uchwycić zamysł Teresy. Nie jest ważne, ile wrzucimy do tej skarbony, bo uczynek na zewnątrz może wydawać się wielki, ale cała wartość uczynku zależy od tego, ile on nas kosztuje. Zatem należy przełamywać swoją wolę, gdyż to jest największą ofiarą. Przezwyciężając miłość własną, w całości oddajemy się Bogu. Były chwile, gdy Teresa chciała ofiarować Bogu jakieś fizyczne umartwienia. Taki rodzaj praktyk był w czasach Teresy dość powszechny. Jednak szybko się przekonała, że nie pozwala jej na to zdrowie. Było to dla niej bardzo ważne odkrycie, gdyż utwierdziło ją w przekonaniu, że nie trzeba wiele, aby się Bogu podobać. „Dane mi było również umiłowanie pokuty; nic jednak nie było mi dozwolone, by je zaspokoić. Jedyne umartwienia, na jakie się zgadzano, polegały na umartwianiu mojej miłości własnej, co zresztą było dla mnie bardziej pożyteczne niż umartwienia cielesne”. Teresa nie wymyślała sobie jakichś ofiar. Jej zadaniem było wykorzystanie tego, co życie jej przyniosło. Umiejętność docenienia chwili, odkrycia, że wszystko jest do ofiarowania - tego uczy nas Teresa. My sami albo narzekamy na trudny los i marnujemy okazję do ofiarowania czegoś trudnego Bogu, albo czynimy coś zewnętrznie dobrego, ale tylko z wygody, aby się komuś nie narazić lub dla uniknięcia wyrzutów sumienia. Intencja - to jest cały klucz Teresy do świętości. Jak wyznaje, w swoim życiu niczego Chrystusowi nie odmówiła, tzn. że widziała wszystkie okazje do czynienia dobra jako momenty wyznawania swojej miłości. Inną cechą, która przybliża ją do nas, jest naturalność jej modlitwy. Teresa od Dzieciątka Jezus, która jest córką duchową św. Teresy od Jezusa, jest jej przeciwieństwem odnośnie do szczególnych łask na modlitwie. Złożyła nawet z tych łask ofiarę, bo czuła, że w nich można szukać siebie. Jej życie modlitwy było często bardzo marne, gdyż zdarzało się jej zasypiać na modlitwie. Po przyjęciu Komunii św. zamiast rozmawiać z Bogiem, spała. Nie dlatego, że chciała, ale dlatego, że nie potrafiła inaczej. Ważny jest fakt, iż nie martwiła się za bardzo swoją nieumiejętnością modlenia się. Wierzyła, że i z takiej modlitwy Chrystus jest zadowolony, gdyż ona nie może Mu ofiarować nic więcej poza swoją słabością. Aby się przekonać, jak daleko lub jak blisko jesteśmy przyjmowania Ewangelii w całej jej głębi, zastanówmy się, jak podchodzimy do niechcianych prac, mniej wartościowych funkcji, momentów, gdy nie jesteśmy doceniani, a nawet oskarżani. Czy widzimy w tym okazję, aby to wszystko ofiarować Chrystusowi, czy też walczymy o to, aby postawić na swoim lub zwyczajnie zachować twarz? Jak postępujemy wobec osób, które są dla nas przykre? Czy je obgadujemy, czy też widzimy w tym okazję, aby im pomóc w drodze do Boga? Teresa powie, gdy nie może już przyjmować Komunii św. ze względu na zaawansowaną chorobę, że wszystko jest łaską. Czy każda trudna sytuacja, trudny człowiek jest dla mnie łaską?
CZYTAJ DALEJ

Kard. Zuppi w Rosji: Wzmocnić i przyspieszyć łączenia rodzin

2026-10-01 18:46

[ TEMATY ]

Rosja

Papież Leon XIV

Kard. Matteo Zuppi

@Vatican Media

Kard. Zuppi

Kard. Zuppi

Specjalny wysłannik Ojca Świętego ds. humanitarnych i przewodniczący Konferencji Episkopatu Włoch powrócił wczoraj z Moskwy, podaje Vatican News.

Kard. Zuppi odwiedził obóz dla żołnierzy ukraińskich, gdzie rozmawiał z więźniami, przekazując im przesłanie, w którym Papież wyraził uwięzionym swoją bliskość i nadzieję, że wkrótce wrócą do domu.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję