Benedykt XVI podczas Mszy św. kanonizacyjnej, 3 czerwca 2007 r., podkreślił, że opiece św. Szymona z Lipnicy zostają zawierzeni ci, którzy „cierpią z powodu ubóstwa, choroby, osamotnienia i niesprawiedliwości społecznej”. Papież zaznaczył, że Szymon, „przepełniony miłosierną miłością, którą czerpał z Eucharystii, nie ociągał się z niesieniem pomocy chorym dotkniętym zarazą, która i jego doprowadziła do śmierci”.

Nasz święty uzyskał tytuł bakałarza na Akademii Krakowskiej w 1457 r. W tym samym roku wstąpił do bernardynów. W Krakowie odbywał studia teologiczne i po 1460 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Został wybrany na gwardiana konwentu w Tarnowie. W Krakowie pełnił urząd kaznodziei. W swoim kaznodziejstwie naśladował mistrzów odnowy życia franciszkańskiego: św. Bernardyna ze Sieny i św. Jana Kapistrana; tak jak oni był wielkim czcicielem Imienia Jezus. Według tradycji, był również spowiednikiem króla Kazimierza Jagiellończyka. Jednym z najważniejszych wydarzeń w życiu Szymona była pielgrzymka do Ziemi Świętej (1478/79). W 1472 r. wielka epidemia dżumy wyludniła Kraków. W 1480 r. wystąpiła następna, a 2 lata później – kolejna, najpotężniejsza, trwająca blisko pół roku. Podczas epidemii Szymon niósł posługę religijną wśród umierających. Odszedł do Pana 18 lipca 1482 r. ok. godz. 15 ze wzrokiem utkwionym w krzyżu.

Święty Szymon z Lipnicy, prezbiter ur. ok. 1438-1440 r. w Lipnicy zm. 18 lipca 1482 r. w Krakowie