Serce Jezusa jest otoczone szczególnym kultem w Kościele katolickim. Stolica Apostolska oficjalnie zaaprobowała ten kult za przyczyną św. Małgorzaty Marii Alacoque (1645-1690), wizytki z klasztoru Paray-le-Monial we Francji.
W języku biblijnym serce pojmuje się jako siedlisko osobowości ludzkiej oraz sił witalnych człowieka i wiąże się je z uczuciami wolitywnymi, takimi jak: miłość, radość, przychylność, troska, pokój, odwaga. Serce kryje najgłębsze osobiste tajemnice. Nie rozumem, lecz sercem przeżywamy wartości. Uczucia wyższej natury są przejawem duchowej aktywności człowieka. Najwyższym duchowym uczuciem jest miłość, która prowadzi ku wyższym wartościom i podbudowuje wszystkie przeżycia emocjonalne. Gotowość do ulegania wzruszeniom i autentycznego odbioru określonych wartości, wrażliwość i otwartość są konieczne do właściwego, głębokiego zrozumienia wartości moralnych, takich jak czystość, pokora, wielkoduszność, miłość bliźniego. W miłości cała nasza osoba głębiej jednoczy się z jej przedmiotem niż poprzez poznanie. Poznanie umożliwia nam zrozumienie wartości tego przedmiotu. Wrażliwość uczuciowa objawia się we wszystkich rodzajach miłości: we wzruszeniu, zachwycie, wdzięczności, w ukrytym autentycznym bólu (do istoty żalu za grzechy należy głęboki ból), we łzach radości i skruchy. Kryje ona w sobie zdolność do szlachetnego poświęcenia, które pochodzi właśnie z serca. W objawieniu chrześcijańskim na centralnym miejscu jest miłość, a jej istota w sposób jednoznaczny przedstawiona jest jako głos płynący z serca i pełni uczuć.
Świat domaga się wrażliwości uczuciowej wyrażającej się w prawdziwej miłości, łzach radości, wdzięczności, nadziei i wzruszeniu, co jednym słowem nazywamy głosem serca. Współodczuwanie daje człowiekowi coś, czego nie zastąpi żaden uczynek.
Jezus, odpowiadając na nasze najgłębsze pragnienia, objawił nam swoje Serce, które jest gorejącym ogniskiem miłości, pełne dobroci, cierpliwe i wielkiego miłosierdzia, źródło życia i świętości, przebłaganie za nasze grzechy, źródło wszelkiej pociechy, pokój i pojednanie nasze, zbawienie, nadzieja, rozkosz i mogłabym tu wymienić wszystkie wezwania z Litanii do Najświętszego Serca Pana Jezusa.
Czerwiec, który jest w szczególny sposób poświęcony kultowi Bożego Serca, ma być czasem odkrywania wielkości Serca Boga i uczynienia naszego na Jego wzór: Jezu cichy i pokorny sercem, uczyń serca nasze według Serca Twego! Ileż razy powtarzamy to wezwanie? Za nim musi pójść czyn, by w świecie, który sprzyja twardnieniu naszych serc, ocalić w nich czułość, wrażliwość, otwartość, zdolność miłowania. By tego dokonać, potrzebujemy kultu Bożego Serca, gdyż jest Ono jedynym miejscem, gdzie jednoczymy się z Bogiem, z ludźmi i z całym stworzeniem.