Wierni parafii Wisełka wraz ze swym obecnym proboszczem ks. Norbertem Sawickim postanowili upamiętnić kapłana, który głęboko zapadł w sercach parafian.
Błogosławiony Edmund Bojanowski mawiał, że „każda dobra dusza jest jako ta świeca, co sama się spala, a innym przyświeca”. Wiele jest takich dobrych dusz wokół nas, ale często zauważamy to, gdy odchodzą.
Taką dobrą duszą, która spalała się dla innych był ks. Tomasz Kuryłowicz, który odszedł do wieczności w wieku niespełna 50 lat, po ponad dwudziestu latach posługi kapłańskiej. Ksiądz Tomasz Kuryłowicz urodził się 24 listopada 1973 r. w Trzebnicy. Święcenia kapłańskie przyjął 29 maja 1999 r. w szczecińskiej katedrze. Posługiwał jako wikariusz w następujących parafiach: w Międzyzdrojach, w Szczecinie w sanktuarium na os. Słonecznym, w Stargardzie w parafii Miłosierdzia Bożego oraz w Wolinie. 16 listopada 2009 r. został mianowany proboszczem parafii św. Józefa Opiekuna Rodzin w Wisełce. Na urlopie zdrowotnym przebywał w parafii Przemienienia Pańskiego w Mieszkowicach. Pochowany został na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie w grobie rodzinnym.
Do kościoła parafialnego została ufundowana tablica pamiątkowa upamiętniająca zmarłego proboszcza ks. Tomasza. Uroczystego poświęcenia tablicy dokonał proboszcz Wisełki ks. Norbert Sawicki podczas Mszy św. w intencji swojego poprzednika z racji 1. rocznicy śmierci, w niedzielę, 26 marca.
Zmarł 15 grudnia 1955 r., nagle, z początkiem Adwentu. Nie zjawił się na Roratach. Miał zaledwie 43 lata. Nie ustają marzenia sędziszowian i wielu, wielu wspominających z wdzięcznością śp. ks. Mariana Łuczyka – o wyniesieniu na ołtarze tego, który każde dobro doczesne i każdy gest miłości mnożył i przekazywał dalej.
Nie miał własnych butów do trumny, bo wszystko, co posiadał, rozdawał tym bardziej potrzebującym. Sędziszowski proboszcz i dziekan, pierwszy szef powojennej Caritas diecezjalnej, ma w sercach parafian stałe miejsce.
Bezprecedensowy postęp - tak niedawne zmiany prawne, chroniące nienarodzone dzieci, określa portorykańska senator Joanne Rodríguez Veve. Pod koniec grudnia w Portoryko podpisano ustawę, uznającą, że człowiek od chwili poczęcia jest „osobą fizyczną”, a więc objętą przepisami prawa cywilnego. To nie jedyne zmiany w tamtejszym prawie.
Osoba fizyczna - od poczęcia do naturalnej śmierci
Usunięcie krzyża z przestrzeni wychowania to gest, który rani nie tylko religijnie, ale także kulturowo. A jednak, paradoksalnie, incydent ze szkoły w Kielnie ma też swoją jasną stronę. Bo uczniowie – ci, których tak często posądzamy o obojętność – nie zgodzili się na usunięcie krzyża. W ich spokojnym sprzeciwie zabrzmiała cicha, ale mocna wiara.
Cyprian Kamil Norwid, który krzyż widział zawsze na tle polskiej historii, przestrzegał dobitnie: „Bo kto, do Krzyża nawet idąc, minął krzyże ojczyste, ten przebiera w męczeństwie!”. To zdanie brzmi dziś jak komentarz do współczesnych prób „czyszczenia” przestrzeni publicznej z symboli, które przez wieki były znakiem polskiej tożsamości, a nie kościelnym rekwizytem. Krzyż szkolny, krzyż w urzędzie, przydrożny krzyż – to właśnie są „krzyże ojczyste”. Mówią o historii narodu, o jego duchowym dziedzictwie, o pamięci wspólnoty, nie o „narzucaniu religii”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
