Natalia Janowiec: 19 października minęło 39 lat od męczeńskiej śmierci bł. ks. Jerzego Popiełuszki. Został zamordowany przez funkcjonariuszy IV Departamentu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Jak dowiedział się Pan, że ksiądz nie żyje?
Adam Pawluś: Najpierw nadeszła wiadomość o porwaniu. W związku z tym, w kościele św. Stanisława BM w Jaśle, rozpoczęto czuwania modlitewne w intencji ocalenia księdza Jerzego, bo już wtedy podejrzewaliśmy, że został uprowadzony. Modliliśmy się dniem i nocą. W smutku, ale i nadziei czekaliśmy na jakąkolwiek wiadomość o księdzu. Niestety, o jego tragicznej i męczeńskiej śmierci dowiedziałem się z dziennika telewizyjnego. Trudno było mi w to wszystko uwierzyć, zwłaszcza w sposób, w jaki go zamordowano.
Reklama
3 listopada 1984 r. w kościele św. Stanisława Kostki na warszawskim Żoliborzu odbył się pogrzeb kapelana Solidarności. Czy Pan uczestniczył w tych uroczystościach?
Na pogrzeb ks. Popiełuszki udaliśmy się z grupą osób z Jasła. Wyjechaliśmy w środku nocy, w kilka samochodów. Ludzie zbierali się już od wczesnego rana, aby uczestniczyć we Mszy św. Wielu przybyło z transparentami i sztandarami Solidarności. Pamiętam, że Mszy św. przewodniczył prymas kard. Józef Glemp. To było ogromne i niezapomniane przeżycie. Pamiętam, że po powrocie z pogrzebu kolega Ryszard Maciejowski zaproponował uczczenie księdza Jerzego pamiątkową tablicą. We trzech, wspólnie z Ryszardem Maciejowskim i Wiesławem Tomasikiem, udaliśmy się w tej sprawie do ks. Stanisława Kołtaka, który zaakceptował ten pomysł. Naszym zamiarem było wykonanie takiej tablicy w pierwszą lub drugą rocznicę śmierci księdza Jerzego.
Plany dotyczące upamiętnienia księdza Popiełuszki w Jaśle przebiegły pomyślnie.
Ostatecznie tablica została zaprojektowana przez artystę rzeźbiarza z Krakowa Mariana Gołogórskiego. Na tablicy, oprócz podobizny głowy i ręki księdza Jerzego, znajduje się napis: „Solidarność zwycięży, bo Ty oddałeś za nią swoje życie”. Jest to fragment z mowy pogrzebowej, który wyszukał Kazimierz Poniatowski. Należy tu wspomnieć Jana Hendzla, który finansowo znacznie wsparł to przedsięwzięcie. Gdy byliśmy już pewni, że tablica będzie ukończona na wiosnę 1987 r., przystąpiliśmy do uzgodnienia programu uroczystości związanych z jej wmurowaniem i poświęceniem. Ustaliliśmy, że zaprosimy ks. Henryka Jankowskiego i Lecha Wałęsę. Zaprosiliśmy także ks. Teofila Boguckiego, ówczesnego proboszcza parafii św. Stanisława Kostki w Warszawie i Hannę Skarżankę, która postanowiła uświetnić uroczystość czytaniem fragmentów homilii i poezji ks. Popiełuszki. Niestety, ks. Bogucki, z powodu choroby, nie przyjechał, ale przekazał mi tekst homilii, którą napisał na tę uroczystość. Ksiądz Jankowski i Lech Wałęsa także nie przyjechali. Funkcjonariusze SB w Jaśle zastraszali ks. Kołtaka i namawiali do odstąpienia od wmurowania tablicy. Grozili, że ks. Jankowskiemu i Lechowi Wałęsie może stać się krzywda. W obawie o ich zdrowie i życie ks. Kołtak wysłał telegram do Krakowa, do ks. Kazimierza Jancarza, odwołując zaproszenie. Tablica została wmurowana 10 maja 1987 r. Mszy św. przewodniczył ks. Alfred Solarski. W tej uroczystości uczestniczyło tysiące ludzi.
Czy odczuwa Pan obecność księdza Jerzego w codziennym życiu?
Oczywiście, że tak. Dla mnie osobiście ksiądz Jerzy jest wzorem i wielkim autorytetem. Powierzam mu siebie, rodzinę, najbliższych i Ojczyznę.
W uroczystościach wzięły udział oficjalne delegacje
W kościele farnym w Rzeszowie 31 sierpnia br. została odprawiona Msza św. w intencji NSZZ „Solidarność” i Ojczyzny, a także za zmarłych działaczy opozycji antykomunistycznej.
Eucharystii w 43. rocznicę powstania NSZZ „Solidarność” przewodniczył bp Jan Wątroba, a koncelebrowali m.in. kapłani związani z rzeszowską solidarnością.
Kościół katolicki wspomina dziś św. Katarzynę ze Sieny (1347-80), mistyczkę i stygmatyczkę, doktora Kościoła i patronkę Europy. Choć była niepiśmienna, utrzymywała kontakty z najwybitniejszymi ludźmi swojej epoki. Przyczyniła się znacząco do odnowy moralnej XIV-wiecznej Europy i odbudowania autorytetu Kościoła.
Katarzyna Benincasa urodziła się w 1347 r. w Sienie jako najmłodsze, 24. dziecko w pobożnej, średnio zamożnej rodzinie farbiarza. Była ulubienicą rodziny, a równocześnie od najmłodszych lat prowadziła bardzo świątobliwe życie, pełne umartwień i wyrzeczeń. Gdy miała 12 lat doszło do ostrego konfliktu między Katarzyną a jej matką. Matka chciała ją dobrze wydać za mąż, podczas gdy Katarzyna marzyła o życiu zakonnym. Obcięła nawet włosy i próbowała założyć pustelnię we własnym domu. W efekcie popadła w niełaskę rodziny i odtąd była traktowana jak służąca. Do zakonu nie udało jej się wstąpić, ale mając 16 lat została tercjarką dominikańską przyjmując regułę tzw. Zakonu Pokutniczego. Wkrótce zasłynęła tam ze szczególnych umartwień, a zarazem radosnego usługiwania najuboższym i chorym. Wcześnie też zaczęła doznawać objawień i ekstaz, co zresztą, co zresztą sprawiło, że otoczenie patrzyło na nią podejrzliwie.
W 1367 r. w czasie nocnej modlitwy doznała mistycznych zaślubin z Chrystusem, a na jej palcu w niewyjaśniony sposób pojawiła się obrączka. Od tego czasu święta stała się wysłanniczką Chrystusa, w którego imieniu przemawiała i korespondowała z najwybitniejszymi osobistościami ówczesnej Europy, łącznie z najwyższymi przedstawicielami Kościoła - papieżami i biskupami.
W samej Sienie skupiła wokół siebie elitę miasta, dla wielu osób stała się mistrzynią życia duchowego. Spowodowało to jednak szereg podejrzeń i oskarżeń, oskarżono ją nawet o czary i konszachty z diabłem. Na podstawie tych oskarżeń w 1374 r. wytoczono jej proces. Po starannym zbadaniu sprawy sąd inkwizycyjny uwolnił Katarzynę od wszelkich podejrzeń.
Św. Katarzyna odznaczała się szczególnym nabożeństwem do Bożej Opatrzności i do Męki Chrystusa. 1 kwietnia 1375 r. otrzymała stygmaty - na jej ciele pojawiły się rany w tych miejscach, gdzie miał je ukrzyżowany Jezus.
Jednym z najboleśniejszych doświadczeń dla Katarzyny była awiniońska niewola papieży, dlatego też usilnie zabiegała o ich ostateczny powrót do Rzymu. W tej sprawie osobiście udała się do Awinionu. W znacznym stopniu to właśnie dzięki jej staraniom Następca św. Piotra powrócił do Stolicy Apostolskiej.
Kanonizacji wielkiej mistyczki dokonał w 1461 r. Pius II. Od 1866 r. jest drugą, obok św. Franciszka z Asyżu, patronką Włoch, a 4 października 1970 r. Paweł VI ogłosił ją, jako drugą kobietę (po św. Teresie z Avili) doktorem Kościoła. W dniu rozpoczęcia Synodu Biskupów Europy 1 października 1999 r. Jan Paweł II ogłosił ją wraz ze św. Brygidą Szwedzką i św. Edytą Stein współpatronkami Europy. Do tego czasu patronami byli tylko święci mężczyźni: św. Benedykt oraz święci Cyryl i Metody.
Papież Benedykt XVI 24 listopada 2010 r. poświęcił jej specjalną katechezę w ramach cyklu o wielkich kobietach w Kościele średniowiecznym. Podkreślił w niej m.in. iż św. Katarzyna ze Sieny, „w miarę jak rozpowszechniała się sława jej świętości, stała się główną postacią intensywnej działalności poradnictwa duchowego w odniesieniu do każdej kategorii osób: arystokracji i polityków, artystów i prostych ludzi, osób konsekrowanych, duchownych, łącznie z papieżem Grzegorzem IX, który w owym czasie rezydował w Awinionie i którego Katarzyna namawiała energicznie i skutecznie by powrócił do Rzymu”. „Dużo podróżowała – mówił papież - aby zachęcać do wewnętrznej reformy Kościoła i by krzewić pokój między państwami”, dlatego Jan Paweł II ogłosił ją współpatronką Europy.
Msza święta oraz przemówienia w kościele zostaną zrealizowane przez Telewizję Polską. Transmisja będzie również dostępna na kanale Sejmu w serwisie: YouTube oraz na stronie internetowej Sejmu: sejm.gov.pl. Przed kościołem ustawiony zostanie telebim, na którym transmitowany będzie sygnał realizowany przez TVP.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
