Anna z Warszawy napisała:
Niedawno ukazał się już II tom „Od niepodległości do niepodległości” – to książka na temat historii Polski. Znalazłam go... na poczcie. Kupiłam co prawda dla wnuków, ale sama też z zainteresowaniem przeglądam. Nie, żebym już nie pamiętała tamtych czasów i wydarzeń (oczywiście, mówię o czasie powojennym), ale czytając, wyobrażam sobie, jak mogą odbierać tę książkę osoby, które nie znają tamtych czasów z autopsji. A i ja sama przeglądam ją z ciekawością, bo czymś innym jest życie na co dzień w jakiejś rzeczywistości, a czymś innym ogląd tej rzeczywistości we wszystkich jej aspektach. Jednostka zanurzona była w codzienności, a informacja, jaka wtedy była – każdy wie. Poruszaliśmy się zatem trochę na ślepo, jak we mgle. Teraz tak wiele rzeczy ujrzało światło dzienne. I znów nie ma jednoznacznego obrazu ani jasnych kryteriów. Bardzo współczuję dzisiejszym nauczycielom – szczególnie historii. Może dlatego tej historii jest w szkołach coraz mniej, bo nie wiadomo, co z nią zrobić. Jedni wołają o przyszłość, inni zaś ostrzegają, że bez korzeni nie ma postępu. I tak się to wszystko splata, kotłuje i przenika. Myślę o tym, jak historia czasem płata nam figle, ale też jak bardzo bywa konsekwentna i prorocza.
Polecam wszystkim tę lekturę. Warto!

Popularne jest zdanie: „Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą”, a teraz może być aktualna i inna wersja… Myślę o książkach…

Żyjemy w „ciekawych czasach”, jak mawiali złośliwi Chińczycy („Obyś żył w ciekawych czasach”!), i trzeba mieć tego świadomość. Tak szybko wszystko dokoła się zmienia, że aż trudno nadążyć za tymi nowymi trendami! Dlatego warto powracać do spraw oraz rzeczy trwałych i niezmiennych. A taka jest historia, bo już BYŁA. Była, ale czego nas nauczyła? Oto jest pytanie.

Czy historia jest nauczycielką życia? To pytanie wciąż jest otwarte…