Siostry karmelitanki bose 25 lat temu przybyły do Tarnowa. Zakonnice nie opuszczają klasztoru, ze światem komunikują się tzw. siostry zewnętrzne. Karmelitanki modlą się 8 godzin dziennie, szczególnie za kapłanów. Ludzie przesyłają im wiele intencji.

Przed laty myśl o nowej fundacji w Tarnowie nurtowała powiększającą się wspólnotę katowicką. Gdy biskupem tarnowskim został mianowany ówczesny kanclerz kurii katowickiej ks. Wiktor Skworc, natychmiast podjął to Boże natchnienie, aby w diecezji tarnowskiej powstał Klasztor Karmelitanek Bosych. 11 grudnia 2000 r. siostry opuściły katowicki Karmel i przybyły na tarnowską ziemię. Dwa dni później, 13 grudnia, bp Skworc odprawił Mszę św. inauguracyjną. Po poświęceniu wykończonej części budynku i zamknięciu klauzury papieskiej wspólnota sióstr rozpoczęła regularne życie zakonne.

Rok później, 8 grudnia 2001 r., bp Skworc poświęcił kaplicę klasztorną. W homilii wygłosił słowa, które stały się swoistą misją tej wspólnoty: „Kościół tarnowski, a zwłaszcza jego prezbiterium, pragnie się oprzeć na waszej, Drogie Siostry Karmelitanki, modlitwie. To jest wasza szczególna rola, uzasadnienie waszej tu obecności. Modlitwa za kapłanów i towarzyszenie im modlitwą w ich apostolstwie to wasze zadanie, więcej: powinność! To mocą waszej modlitwy będą się rozstrzygały losy ewangelizacji XXI wieku, wszak jej owocność trzeba wypraszać na klęczkach u Boga, Źródła łask i dobra”.

Przede wszystkim modlitwa

Siostry podkreślają, że bardzo dobrze jest im w Tarnowie. W Karmelu mieszka kilkanaście zakonnic. Trzy z nich to siostry zewnętrzne. Można je spotkać w Tarnowie i klasztornej furcie.

Siostry mówią, że doświadczają wiele dobroci od Kościoła tarnowskiego, od bp. Andrzeja Jeża, od duchownych i świeckich. Tak o roli miejsca przy ul. Krzyskiej 19 mówi przeorysza Klasztoru Karmelitanek Bosych w Tarnowie s. Teresa Małgorzata od Najświętszego Serca Pana Jezusa: – Karmel, klasztory kontemplacyjne mają być takimi znakami dla ludzi, że jest Bóg, że jest życie wieczne, że On sam wystarcza, że są takie wartości, dla których warto poświęcić życie, i że one naprawdę dają szczęście, zakotwiczenie w Bogu. Nie trzeba dużo, żeby być szczęśliwym.

Tarnowianie chętnie odwiedzają siostry i modlą się razem z nimi w kaplicy. Wierni są w ławkach, siostry – za kratą. Z zakonnicami można także porozmawiać m.in. za kratą w rozmównicy. Siostry dużo się modlą – ok. 8 godzin każdego dnia, m.in. Jutrznią, Nieszporami, godziną czytań. Karmel odwiedzają także biskupi i kapłani, którzy odprawiają Msze św. dla sióstr i wiernych zgromadzonych w kaplicy. Charakterystyczne dla Karmelu są 2 godziny modlitwy w ciszy. Intencji jest bardzo dużo. Podprzeorysza s. Maria Joanna od Narodzenia Pańskiego podkreśla: – Bardzo często małżonkowie proszą nas o wymodlenie potomstwa. Naszą radością jest to, kiedy później przesyłają zdjęcia dzieci. Nawet kiedyś zrobiłyśmy sobie taką wystawę tych zdjęć. Jest dla nas wielką radością, że Pan Bóg wysłuchuje próśb o narodzenie dzieci. Intencje są bardzo różne. Czasem ktoś przeżywa trudne chwile, depresję, problemy w pracy. Modlimy się, oczywiście, za kapłanów – wyznaje. Do sióstr można także pisać – na stronie internetowej tarnowskiego Karmelu znajduje się skrzynka intencji.

Czy siostry tęsknią za światem?

– Nigdy nie tęskniłam, żeby wyjść na miasto. Mamy piękny ogród i naprawdę nie ma takiej potrzeby – uśmiecha się s. Teresa Małgorzata od Najświętszego Serca Pana Jezusa. A s. Maria Joanna od Narodzenia Pańskiego dodaje: – Naprawdę jesteśmy szczęśliwe i mogę powiedzieć, że w miarę upływu lat to szczęście wzrasta. Jest coś takiego niesamowitego, myślę, w tym naszym powołaniu karmelitańskim, klauzurowym, że ono nas tak naprawdę nie oddziela od świata, od ludzi. Każdy człowiek, który tutaj przychodzi, jest bratem, siostrą, jest kimś, kogo my naprawdę nosimy w sercu.

Peregrynacja

W listopadzie 2025 r. w klasztorze odbyła się peregrynacja relikwii św. Teresy od Dzieciątka Jezus oraz jej świętych rodziców – Zelii i Ludwika Martinów. W kaplicy razem z siostrami modlili się kapłani, rodziny z dziećmi, młodzi, a małżeństwa odnowiły przyrzeczenia złożone przed laty. Tak o przesłaniu życia świętych małżonków mówi przeorysza Klasztoru Karmelitanek Bosych s. Teresa Małgorzata od Najświętszego Serca Pana Jezusa: – Małżonkowie Martin mogą zachwycić prostotą życia i głębią wiary, ale też swoimi cierpieniami, które pięknie potrafili przeżywać z Bogiem. Czwórkę dzieci stracili bardzo wcześnie i potrafili przyjąć to z poddaniem się woli Bożej. Potrafili ofiarować Bogu swoje wszystkie córki. Później, gdy Zelia Martin była ciężko chora na nowotwór, także z wielką wiarą przyjęła tę chorobę, a następnie tata wychowywał pięć córek i ofiarował je Bogu. Został też ciężko doświadczony chorobą psychiczną – opowiada siostra.

Świętowanie

W grudniu w Karmelu została odprawiona jubileuszowa Msza św. z okazji 25-lecia pobytu sióstr w Tarnowie. Mszy św. przewodniczył abp Wiktor Skworc, a koncelebrowali ją abp Henryk Nowacki, biskup tarnowski Andrzej Jeż, biskup polowy Wojska Polskiego Wiesław Lechowicz, bp Stanisław Salaterski oraz licznie zgromadzeni kapłani. Przybyły też rodziny. Byli mieszkańcy miasta i okolic – przyjaciele Karmelu. Obchodzony jubileusz 25-lecia obecności sióstr karmelitanek w Tarnowie stał się okazją do wdzięcznej refleksji nad ich cichą, a zarazem niezwykle owocną posługą w Kościele tarnowskim. Jak zauważył w homilii jubileuszowej bp Jeż, życie sióstr zanurzone w kontemplacji Boga, który jest miłością, nie pozostaje zamknięte za murami klauzury, lecz wychodzi na cały świat. Choć wspólnota karmelitańska pozostaje ukryta, jej modlitwa i ofiara w sposób realny i głęboki wpisują się w historię diecezji. Biskup Jeż zaznaczył: – Jestem przekonany, że dzięki siostrom karmelitankom duchowe oblicze diecezji tarnowskiej jeszcze mocniej upodobniło się do Oblicza Jezusa Chrystusa. Ten bowiem, kto z miłością kontempluje Boskie Oblicze, najbardziej wpływa na przemianę tego świata na świat lepszy, bardziej Boży, a dzięki temu – bardziej ludzki.