Niekiedy tak bardzo pragniemy stać się aniołami,
że całkiem zapominany o tym, by być dobrymi ludźmi.
Św. Franciszek Salezy

W Katechizmie Kościoła Katolickiego czytamy, że „istnienie istot duchowych, niecielesnych, które Pismo Święte nazywa zazwyczaj aniołami, jest prawdą wiary” (KKK 328). Ten sam dokument, przytaczając słowa św. Augustyna, mówi: „Anioł oznacza funkcję, nie naturę. Pytasz, jak się nazywa natura? Duch. Pytasz o funkcję? Anioł. Przez to, czym jest, jest duchem, a przez to, co wypełnia, jest aniołem. W całym swoim bycie aniołowie są sługami i wysłannikami Boga. Ponieważ zawsze kontemplują »Oblicze Ojca, który jest w niebie«, są wykonawcami Jego rozkazów. Jako stworzenia czysto duchowe, posiadają rozum i wolę: są stworzeniami osobowymi i nieśmiertelnymi. Przewyższają doskonałością wszystkie stworzenia widzialne. Świadczy o tym blask ich chwały” (KKK 329-330). Stwarzając anioły, Bóg w sposób jeszcze doskonalszy chciał utrwalić swój duchowy obraz. Ofiarował im skarby swojej łaskawości i nieskazitelnej świętości, czyniąc ich nieśmiertelnymi i błogosławionymi mieszkańcami niebios. Z uwagi na doskonałość natury, stoją wyżej od człowieka i są jego opiekunami. Jak mówi Pismo Święte: „Czyż nie są oni wszyscy duchami przeznaczonymi do usług, posłanymi na pomoc tym, którzy mają posiąść zbawienie?” (Hbr 1,14). Jako istoty duchowe, aniołowie posiadają czysto duchowe władze, tj. rozum i wolę. Oznacza to, że nie posiadają zmysłów ani uczuć podobnych do naszych, gdyż nie posiadają ciała. Natomiast przewyższają nas pod względem duchowego poznania i miłości, gdyż są oni doskonalsi od ludzi, a ich wiedza i miłość są doskonalsze od ludzkiej.
Rozproszone w Starym i Nowym Testamencie informacje dotyczące aniołów rozbudzały ciekawość i fascynowały wielu. Ojcowie Kościoła w swoich pismach poświęcali im wiele miejsca, a ich rozważania, ujęte w jednolity schemat nauczania, dały początek angelologii (nauce o aniołach). Problematyką tą zajmowali się m.in.: św. Klemens Rzymski, św. Ireneusz z Lyonu, św. Cyryl Jerozolimski, św. Jan Chryzostom, Pseudo Dionizy Areopagita, Orygenes, św. Tomasz z Akwinu (zwany Doktorem Anielskim), św. Grzegorz Wielki.
Tę powszechną wiarę w istnienie aniołów Kościół przyjął jako dogmat na IV Soborze Laterańskim (1215 r.), zaś Sobór Watykański II (1962-1965) potwierdził go prawie siedemset lat później. Ogłoszony na Soborze Laterańskim dogmat do dziś jest najważniejszym oficjalnym dokumentem Kościoła dotyczącym aniołów. „Trzy Osoby Boskie są jednym wszystkich rzeczy początkiem, Stwórcą wszystkiego, co widzialne i niewidzialne, co duchowe i materialne. Ten jeden Bóg wszechmocą swoją i potęgą jednocześnie, od początku czasu, stworzył z nicości jeden i drugi rodzaj stworzeń, tj. istoty duchowe i materialne: aniołów i ten świat, a na koniec naturę ludzką łączącą te dwa światy, złożoną z duszy i ciała. Diabeł bowiem i inne złe duchy zostały przez Boga stworzone jako dobre, ale sami siebie uczynili złymi”.

cdn.