Wydarzyło się...

Rekolekcje Wspólnoty „Mamre”

W dniach od 15 stycznia do 5 lutego br. w Skorzeszycach odbywały się rekolekcje dla członków i kandydatów Wspólnoty Przymierza Rodzin „Mamre”. Prowadzone przez moderatora Wspólnoty ks. dr. Włodzimierza Cyrana, zgromadziły na trzech siedmiodniowych turnusach ponad 400 osób.
Ośrodek Centrum Spotkań i Dialogu, położony w ziemi kieleckiej, stwarzał warunki do wyciszenia się i intensywnej pracy nad sobą. Eucharystia, adoracja, modlitwa, medytacje, konferencje i praca w grupach, przeplatane wypoczynkiem w gronie najbliższych, maksymalnie wypełniły czas bogaty refleksji.
Żeby praca nad sobą wydała dobre owoce, kierowaliśmy się słowami proroka Izajasza: „Budujcie, uprzątnijcie drogę, usuńcie przeszkody z drogi mego ludu” (Iz 57,14).
Dziękujemy gorąco Bogu za zjednoczenie nas we wspólnej modlitwie i pracy. Dziękujemy też Księdzu Moderatorowi za poddanie się Bożym natchnieniom i za świadectwo wiary i ufności, oraz innym kapłanom, którzy ofiarnie służą Wspólnocie.

Jasna Góra w pracach uczniów

Reklama

2 lutego br. w OPK Gaude Mater odbyła się uroczystość podsumowania Miejskiego Konkursu Plastycznego Jasna Góra - klejnot kultury materialnej i duchowej.
W trakcie uroczystości laureatom wręczono dyplomy i nagrody. Poziom nadesłanych na konkurs prac jury oceniło wysoko, przyznając ostatecznie 13 nagród i 12 wyróżnień uczniom z 9 szkół w 4 kategoriach wiekowych. Laureatami I nagrody zostali uczniowie: Martyna Orlikowska ze Szkoły Podstawowej nr 53, Marlena Czajkowska ze Szkoły Podstawowej 1, Justyna Leśniak ze Szkoły Podstawowej nr 2, Monika Małecka z Gimnazjum nr 12, Maria Cieślak i Katarzyna Majewska z Zespołu Szkół Plastycznych.
Podczas uroczystości zainaugurowano też pokonkursową wystawę liczącą 37 prac, wykonanych przez laureatów - uczniów w wieku od 7 do 18 lat zczęstochowskich szkół
W zamieszczonych na wystawie pracach przewijają się trzy wątki tematyczne: kult Cudownego Obrazu Matki Bożej, fascynacja urodą jasnogórskiego kompleksu architektonicznego oraz oblężenie jasnogórskiej twierdzy przez wojska szwedzkie.
Była to kolejna, piąta edycja konkursu, którą przy współpracy OPK Gaude Mater, wsparciu Miejskiej Galerii Sztuki oraz przychylności Honorowego Patrona Konkursu - o. Jana Golonki OSPPE, zorganizowała nauczycielka plastyki w Szkole Podstawowej nr 40 w Częstochowie - Dorota Szczepańska.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

„Musica Sacra”

25-27 lutego w Warszawie i Częstochowie odbyło się posiedzenie Jury Międzynarodowego Konkursu Kompozytorskiego „Musica Sacra” 2005. Na konkurs nadesłano 48 kompozycji: z Austrii, Czech, Francji, Kanady, Korei, Łotwy i Niemiec, Polski, Porugalii, Tajwanu, Ukrainy, USA, Wielkiej Brytanii i Włoch.
Nagrody otrzymali: I - Bartosz Kowalski-Banasewicz z Polski, II - Nicholas Paul Vines z Austaralii, III - Ulrich Alexander Kreppein z Niemiec, IV - Olga Hans z Polski.
Nagrodę specjalną Polskiego Wydawnictwa Muzycznego S.A. dla najmłodszego laureata otrzymał Ulrich Alexander Kreppein z Niemiec.

Patron „Solidarności”

Podczas Mszy św. we Włocławku, w sierpniu 1991 r., papież Jan Paweł II mówił: „Kulturę europejską tworzyli męczennicy trzech pierwszych stuleci. Tworzyli ją także męczennicy na wschód od nas - i u nas - w ostatnich dziesięcioleciach. Tak! Tworzył ją Ksiądz Jerzy. On jest Patronem naszej obecności w Europie za cenę ofiary z życia, tak jak Chrystus”.
Potwierdzeniem tych słów była inicjatywa Komisji Krajowej KSZZ „Solidarność” o ogłoszeniu roku 2004 Rokiem Księdza Jerzego Popiełuszki, jak również pokazanie eksponatów ze zbiorów wotywnych Jasnej Góry, składających się na wystawę poświęconą Kapłanowi oraz 25-leciu istnienia Niezależnego Związku Zawodowego. Dzięki temu jedna z sal Zespołu Szkół nr 3 w Kłobucku niemal przez cały luty br. - ze względu na wystrój - stała się swoistą lekcją najnowszej historii Polski, w której uczestniczyli: uczniowie, nauczyciele (również z innych szkół i placówek oświatowych) oraz mieszkańcy miasta. Modlitwą w intencji beatyfikacji „Sługi czasu nadziei” kłobuccy duchowni: ks. kan. Kazimierz Troczyński w asyście ks. Kazimierza Świerdzy i ks. Zbigniewa Jeża, zainaugurowali to niecodzienne wydarzenie. Ekspozycji towarzyszył film pt. Droga do niepodległości, który dla gości - przedstawicieli władz miasta z burmistrzem Zbigniewem Krystkiem, przewodniczącym Zarządu Regionu NSZZ „Solidarność” Mirosławem Kowalikiem, prezesem Fundacji „Pro Patria” Zbigniewem Bonarskim, przedstawicielami terenowych Komisji Zakładowych „Solidarność”, jak również dyrekcji, nauczycieli Zespołu Szkół nr 3 wraz z przewodniczącym Rady Rodziców, Włodzimierzem Pyzikiem - był wspomnieniem z przeszłości, a dla uczniów potwierdzeniem, że hasło: Zło dobrem zwyciężaj - jest zawsze aktualne.

Przygotowania do I Komunii św.

W ramach przygotowań do I Komunii św. uczniowie kl. II Szkoły Podstawowej im. św. Jana de la Salle w Częstochowie wraz ze swoimi rodzicami regularnie spotykają się na wspólnej Eucharystii i katechezie. Podczas ostatniego takiego spotkania, 28 lutego br., ks. Paweł Maciaszek podkreślił radość i znaczenie faktu, że dzieci przystąpią do I Komunii św. w Roku Eucharystii.

Urodził się około 349 r. w Antiochii w Syrii (dzisiaj Antakya na południu Turcji), tam też podejmował posługę kapłańską przez około 11 lat, aż do 397 r., gdy został mianowany biskupem Konstantynopola. W stolicy cesarstwa pełnił posługę biskupią do czasu dwóch wygnań, które nastąpiły krótko po sobie - między 403 a 407 r. Dzisiaj ograniczymy się do spojrzenia na lata antiocheńskie Chryzostoma. W młodym wieku stracił ojca i żył z matką Antuzą, która przekazała mu niezwykłą wrażliwość ludzką oraz głęboką wiarę chrześcijańską. Odbył niższe oraz wyższe studia, uwieńczone kursami filozofii oraz retoryki. Jako mistrza miał Libaniusza, poganina, najsłynniejszego retora tego czasu. W jego szkole Jan stał się wielkim mówcą późnej starożytności greckiej. Ochrzczony w 368 r. i przygotowany do życia kościelnego przez biskupa Melecjusza, przez niego też został ustanowiony lektorem w 371 r. Ten fakt oznaczał oficjalne przystąpienie Chryzostoma do kursu eklezjalnego. Uczęszczał w latach 367-372 do swego rodzaju seminarium w Antiochii, razem z grupą młodych. Niektórzy z nich zostali później biskupami, pod kierownictwem słynnego egzegety Diodora z Tarsu, który wprowadzał Jana w egzegezę historyczno-literacką, charakterystyczną dla tradycji antiocheńskiej. Później udał się wraz z eremitami na pobliską górę Sylpio. Przebywał tam przez kolejne dwa lata, przeżyte samotnie w grocie pod przewodnictwem pewnego „starszego”. W tym okresie poświęcił się całkowicie medytacji „praw Chrystusa”, Ewangelii, a zwłaszcza Listów św. Pawła. Gdy zachorował, nie mógł się leczyć sam i musiał powrócić do wspólnoty chrześcijańskiej w Antiochii (por. Palladiusz, „Życie”, 5). Pan - wyjaśnia jego biograf - interweniował przez chorobę we właściwym momencie, aby pozwolić Janowi iść za swoim prawdziwym powołaniem. W rzeczywistości, napisze on sam, postawiony wobec alternatywy wyboru między trudnościami rządzenia Kościołem a spokojem życia monastycznego, tysiąckroć wolałby służbę duszpasterską (por. „O kapłaństwie”, 6, 7), gdyż do tego właśnie Chryzostom czuł się powołany. I tutaj nastąpił decydujący przełom w historii jego powołania: został pasterzem dusz w pełnym wymiarze! Zażyłość ze Słowem Bożym, pielęgnowana podczas lat życia eremickiego, spowodowała dojrzewanie w nim silnej konieczności przepowiadania Ewangelii, dawania innym tego, co sam otrzymał podczas lat medytacji. Ideał misyjny ukierunkował go, płonącą duszę, na troskę pasterską. Między 378 a 379 r. powrócił do miasta. Został diakonem w 381 r., zaś kapłanem - w 386 r.; stał się słynnym mówcą w kościołach swego miasta. Wygłaszał homilie przeciwko arianom, następnie homilie na wspomnienie męczenników antiocheńskich oraz na najważniejsze święta liturgiczne. Mamy tutaj do czynienia z wielkim nauczaniem wiary w Chrystusa, również w świetle Jego świętych. Rok 387 był „rokiem heroicznym” dla Jana, czasem tzw. przewracania posągów. Lud obalił posągi cesarza, na znak protestu przeciwko podwyższeniu podatków. W owych dniach Wielkiego Postu, jak i wielkiej goryczy z powodu ogromnych kar ze strony cesarza, wygłosił on 22 gorące „Homilie o posągach”, ukierunkowane na pokutę i nawrócenie. Potem przyszedł okres spokojnej pracy pasterskiej (387-397). Chryzostom należy do Ojców najbardziej twórczych: dotarło do nas jego 17 traktatów, ponad 700 autentycznych homilii, komentarze do Ewangelii Mateusza i Listów Pawłowych (Listy do Rzymian, Koryntian, Efezjan i Hebrajczyków) oraz 241 listów. Nie uprawiał teologii spekulatywnej, ale przekazywał tradycyjną i pewną naukę Kościoła w czasach sporów teologicznych, spowodowanych przede wszystkim przez arianizm, czyli zaprzeczenie boskości Chrystusa. Jest też ważnym świadkiem rozwoju dogmatycznego, osiągniętego przez Kościół w IV-V wieku. Jego teologia jest wyłącznie duszpasterska, towarzyszy jej nieustanna troska o współbrzmienie między myśleniem wyrażonym słowami a przeżyciem egzystencjalnym. Jest to przewodnia myśl wspaniałych katechez, przez które przygotowywał katechumenów na przyjęcie chrztu. Tuż przed śmiercią napisał, że wartość człowieka leży w „dokładnym poznaniu prawdziwej doktryny oraz w uczciwości życia” („List z wygnania”). Te sprawy, poznanie prawdy i uczciwość życia, muszą iść razem: poznanie musi się przekładać na życie. Każda jego mowa była zawsze ukierunkowana na rozwijanie w wierzących wysiłku umysłowego, autentycznego myślenia, celem zrozumienia i wprowadzenia w praktykę wymagań moralnych i duchowych wiary. Jan Chryzostom troszczył się, aby służyć swoimi pismami integralnemu rozwojowi osoby, w wymiarach fizycznym, intelektualnym i religijnym. Różne fazy wzrostu są porównane do licznych mórz ogromnego oceanu: „Pierwszym z tych mórz jest dzieciństwo” (Homilia 81, 5 o Ewangelii Mateusza). Rzeczywiście, „właśnie w tym pierwszym okresie objawiają się skłonności do wad albo do cnoty”. Dlatego też prawo Boże powinno być już od początku wyciśnięte na duszy, „jak na woskowej tabliczce” (Homilia 3, 1 do Ewangelii Jana): w istocie jest to wiek najważniejszy. Musimy brać pod uwagę, jak ważne jest, aby w tym pierwszym etapie życia człowiek posiadł naprawdę te wielkie ukierunkowania, które dają właściwą perspektywę życiu. Dlatego też Chryzostom zaleca: „Już od najwcześniejszego wieku uzbrajajcie dzieci bronią duchową i uczcie je czynić ręką znak krzyża na czole” (Homilia 12, 7 do Pierwszego Listu do Koryntian). Później przychodzi okres dziecięcy oraz młodość: „Po okresie niemowlęcym przychodzi morze okresu dziecięcego, gdzie wieją gwałtowne wichury (…), rośnie w nas bowiem pożądliwość…” (Homilia 81, 5 do Ewangelii Mateusza). Potem jest narzeczeństwo i małżeństwo: „Po młodości przychodzi wiek dojrzały, związany z obowiązkami rodzinnymi: jest to czas szukania współmałżonka” (tamże). Przypomina on cele małżeństwa, ubogacając je - z odniesieniem do cnoty łagodności - bogatą gamą relacji osobowych. Dobrze przygotowani małżonkowie zagradzają w ten sposób drogę rozwodowi: wszystko dzieje się z radością i można wychowywać dzieci w cnocie. Gdy rodzi się pierwsze dziecko, jest ono „jak most; tych troje staje się jednym ciałem, gdyż dziecko łączy obie części” (Homilia 12, 5 do Listu do Kolosan); tych troje stanowi „jedną rodzinę, mały Kościół” (Homilia 20, 6 do Listu do Efezjan). Przepowiadanie Chryzostoma dokonywało się zazwyczaj podczas liturgii, w „miejscu”, w którym wspólnota buduje się Słowem i Eucharystią. Tutaj zgromadzona wspólnota wyraża jeden Kościół (Homilia 8, 7 do Listu do Rzymian), to samo słowo jest skierowane w każdym miejscu do wszystkich (Homilia 24, 2 do Pierwszego Listu do Koryntian), zaś komunia Eucharystyczna staje się skutecznym znakiem jedności (Homilia 32, 7 do Ewangelii Mateusza). Jego plan duszpasterski był włączony w życie Kościoła, w którym wierni świeccy przez fakt chrztu podejmują zadania kapłańskie, królewskie i prorockie. Do wierzącego laika mówi: „Również ciebie chrzest czyni królem, kapłanem i prorokiem” (Homilia 3, 5 do Drugiego Listu do Koryntian). Stąd też rodzi się fundamentalny obowiązek misyjny, gdyż każdy w jakiejś mierze jest odpowiedzialny za zbawienie innych: „Jest to zasada naszego życia społecznego (…) żeby nie interesować się tylko sobą” (Homilia 9, 2 do Księgi Rodzaju). Wszystko dokonuje się między dwoma biegunami, wielkim Kościołem oraz „małym Kościołem” - rodziną - we wzajemnych relacjach. Jak możecie zauważyć, Drodzy Bracia i Siostry, ta lekcja Chryzostoma o autentycznej obecności chrześcijańskiej wiernych świeckich w rodzinie oraz w społeczności pozostaje również dziś jak najbardziej aktualna. Módlmy się do Pana, aby uczynił nas wrażliwymi na nauczanie tego wielkiego Nauczyciela Wiary.