W parafii pw. Św. Maksymiliana Marii Kolbego we Wrocławiu Gądowie święcenia diakonatu przyjęli Michał Olko z parafii pw. Opatrzności Bożej, Bogusław Wojnarowski z parafii pw. Św. Jadwigi oraz Marcin Józefczyk, parafianin z kościoła na Gądowie. – Wyznaczony do bycia diakonem musi być mężem Ducha Świętego, gdyż rozeznawanie powołania to na pierwszym miejscu nadsłuchiwanie woli Bożej, która jest źródłem wszelkich sakramentów Kościoła. Żeby powstało powołanie, musi być wołanie Boga, potem usłyszenie powołania, zdolność wzrostu w tym powołaniu i wspólnota, w której ono będzie mogło się spełniać – mówił w trakcie homilii bp. Andrzej Siemieniewski, z którego rąk kandydaci przyjęli świecenia. Faktycznie nie sposób dokonać tych wszystkich rzeczy bez relacji z Duchem Świętym.

Diakon w języku Nowego Testamentu oznacza posługujący. Kandydaci zostali wezwani do pokornej służby w duchu miłości. W końcu odczytując Ewangelię, czy trzymając kielich z przenajświętsza Krwią niejako stają w miejscu samego Chrystusa. Ci trzej mężczyźni zostali uznani zarówno przez duchowieństwo jak i wiernych godnymi tej posługi.

Nowo wyświęceni diakoni po Eucharystii w swoich podziękowaniach nie pominęli nikogo, kto przyczynił się do wzrastania w ich posłudze i oprawy tego wyjątkowego dnia. Dziękowali Maryi jako ukochanej Matce swojego powołania, biskupom, kapłanom, rodzicom, wiernym, klerykom Metropolitalnego Wyższego Seminarium Duchownego we Wrocławiu, przedstawicielom Ogólnopolskiego Seminarium dla Starszych Kandydatów do Święceń w Krakowie, gdzie przez pewien etap formacji studiował diakon Bogusław, opiekunom roku – ks. Marcinowi Werczyńskiemu i ks. Maciejowi Małydze, a także kapłanom głoszących dla nich rekolekcje, czy profesorom i wykładowcom Papieskiego Wydziału Teologicznego. Szczególne podziękowania złożyli także proboszczom rodzinnych parafii – Krzysztofowi Hajdunowi, Adamowi Dereniowi i Czesławowi Majdzie, do którego diakoni skierowali takie słowa: My tak się trochę czasem śmiejemy, ale dzisiaj to się stało faktem – dla nas dziś tutaj jest katedra i bardzo ci dziękujemy za Twoją wszelką życzliwość i dobro, bo właśnie dzisiaj dzieło Twojego życia stało się katedrą.