Po dwóch latach restauracji XI-wiecznych murów, w odbudowanym południowym skrzydle Opactwa Tynieckiego, 11 lipca 2008 r. rozpoczął swoją działalność Benedyktyński Instytut Kultury „Aby chronić dobro”. Instytut ma promować benedyktyńskie dziedzictwo kultury, historii i duchowości. Fundamentem działalności jest trwająca 15 wieków tradycja św. Benedykta, kultywująca pielęgnowanie i odnowę najważniejszych dla człowieka wartości: miłości, piękna, szacunku dla innych, harmonii, pokoju.
Odbudowany obiekt jest pierwszym, który na terenie opactwa w Tyńcu służyć będzie przede wszystkim przybyłym do tego miejsca pielgrzymom i turystom. Jak podkreśla o. Jan Paweł Konobrodzki OSB, działania Benedyktyńskiego Instytutu Kultury (BIK) obejmować będą szerokie spektrum wydarzeń kulturalnych, edukacyjnych i rekolekcyjnych. - Chcemy, aby centrum tętniło życiem i każdy znalazł w nim ofertę dla siebie - mówi o. Konobrodzki.
W ogólnodostępnym budynku, w przeciwieństwie do reszty opactwa - na parterze i w podziemiach, w tzw. lapidarium prezentowane są stare fragmenty klasztornej architektury (m.in. zwieńczenia romańskich kolumn), a przez multimedialną salę z szesnastoma stanowiskami interaktywnymi będzie można poznać nie tylko historię klasztoru w Tyńcu, ale również i innych siedzib benedyktynów w całej Europie.

Centrum kultury i modlitwy

Już podczas wakacji będzie można wziąć udział w warsztatach kaligraficznych, chorałowych oraz doskonalić umiejętności wychowawcze (dla rodziców i nauczycieli), czy nawet uczestniczyć w „Biblijnych warsztatach antydepresyjnych”. W ramach działalności Instytutu będą organizowane wystawy sztuki współczesnej i dawnej, koncerty, spektakle, widowiska poetycko-muzyczne oraz spotkania z ludźmi kultury, nauki i sztuki. Wśród pierwszych zaproszonych jest m.in. Stanisław Sojka - muzyk i Krzysztof Zanussi - reżyser filmowy.

Hotel w Wielkiej Ruinie

Nowoodbudowane południowe skrzydło w opactwie tynieckim będące siedzibą Benedyktyńskiego Instytutu Kultury, przez wiele lat zwane było Wielką Ruiną. Jeszcze pod koniec XX wieku na zachowanych murach rosły drzewa. Przystępując do restauracji, a następnie aranżacji wnętrz Wielkiej Ruiny, starano się pokazać to, co ocalało, a zarazem ukazać dawną świetność budowli. Obiekt składa się z czterech poziomów, gdzie w odpowiedni sposób prezentowane są zachowane zabytkowe mury. Duża sala, która służyć ma jako sala koncertowa i miejsce spotkań i medytacji, jest przykładem takiej nowoczesnej aranżacji. Żelbetowy surowy strop wsparty na sześciu filarach otaczają zabytkowe mury z zachowanym urwanym sklepieniem. Całość zamyka odtworzona barokowa posadzka, której inspiracją była posadzka w kościele, i jest to nawiązanie do dawnej świetności budowli.
Dla gości centrum na drugim piętrze przygotowana jest część hotelowa (40 łóżek), dostosowana także dla inwalidów. Koszt renowacji i budowy centrum wyniósł 10,5 mln zł. Sumę tę ojcowie benedyktyni uzyskali m.in. z Unii Europejskiej - 3, 2 mln zł, z Ministerstwa Kultury - 4 mln zł, ze Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa - 2 mln zł, z Fundacji Rewaloryzacji Zabytków Krakowa - 1 mln zł.