„Przyjdź, Ojcze ubogich,
przyjdź, Dawco łask drogich,
przyjdź, Światłości sumień”
(sekwencja)

Wśród wielu teorii na temat początku świata, jego istnienia i celu próbowano niegdyś przemycić tzw. materializm, w którym zasadą wszystkiego miałaby być jakaś „pramateria”, z której „przypadek” lub „ewolucja” wywiodły znane nam dzisiaj kształty i formy rzeczywistości. Po drugiej stronie stawał idealizm, twierdząc, że prawdziwe, a więc i realne są tylko idee - duchowe i wieczne wzory, które mają swoje odbicie w świecie dostępnym naszemu poznaniu. Między te filozoficzne wyobrażenia wchodzi Ktoś, kto pomaga nam odnaleźć prawdziwy sens tego i przyszłego świata.
Kościół przez wieki dokonywał spokojnej i wyważonej refleksji nad wydarzeniami Pięćdziesiątnicy. Czy jednak da się wejść w nie bez emocji? Wszystko, jak pisze św. Łukasz, zaczęło się „nagle”: i szum wiatru, i języki ognia, i dar glosolaliów… Duch Święty był oczekiwany, ale przyszedł, jak ma to w swojej naturze, zupełnie niespodziewanie. Pozwolił wprawdzie świadkom na „zdumienie i podziw”, ale nie czekał ze swoim działaniem - natychmiast zaczął przemawiać przez usta Apostołów, ponieważ wielkie dzieła Boże domagają się rozgłaszania. W Ewangelii dar Ducha Świętego pojawia się w kontekście nakazu misyjnego, w który Jezus włącza posługę sakramentu Bożego Miłosierdzia. Niezwykle ważne jest podkreślenie, że ten dar trzeba przyjąć („Weźmijcie…!”), wszystko inne zaś dzieje już według ściśle ustalonego porządku: na fundamencie Ducha (i tylko w ten sposób) można odbudować zachwiane relacje z Panem Bogiem i ludźmi. Św. Paweł z całą mocą przypomina naukę o działaniu Ducha Świętego w Kościele i o Jego woli, by jedność wiernych stawała się znakiem dla świata. „Napojeni Duchem” chrześcijanie mogą wyśpiewać przewidzianą na dziś specjalną sekwencję, sławiącą doskonałości Trzeciej Osoby Boskiej, błagającą zarazem o konkretne dary: o zachętę dla oschłych, o męstwo, o uczynienie świętym tego, co na razie ma niewiele wspólnego z Bogiem.
Teorie, nawet wprost wrogie wobec ludzi wierzących, nie są w stanie niczego zmienić w Bożym zamyśle. Duch Święty rozgłasza wielkość i godność ludzkiego życia, przekonuje o doczesnym wymiarze naszego świata, przywraca nadzieję w pełne wątpliwości serca. W materię ożywioną i nieożywioną wkłada boskie piękno, ukazuje kierunki duchowego wzrastania, broni skutecznie prostych i wykształconych. Nie cofa się przed upomnieniem, pomaga odkrywać na nowo wielokształtne relacje miłości, jakie łączą nas z Bogiem i bliźnimi. O tego Ducha prośmy: „Przyjdź, napełnij serca swoich wiernych i zapal w nich ogień swojej miłości!”.