Szwecja jest znana jako jeden z mniej religijnych krajów na Starym Kontynencie. Świątynie rzadko gromadzą tłumy chrześcijan, ale za to islam stał się ostatnio w 9-milionowej Szwecji poważną mniejszością. Liczbę wyznawców Allaha szacuje się nawet na 400 tys. - podał szwedzki serwis „The Local”. Z tej grupy zdecydowana większość to muzułmańscy imigranci, ale jest także 5 tys. konwertytów, czyli rodowitych Szwedów, którzy w taki czy inny sposób przekonali się do Koranu. Zjawisko to nie tylko w Szwecji wydaje się przybierać na sile. Europejczycy, mimo że w mainstreamowych mediach powszechne jest stawianie znaku równości między islamem a terroryzmem, przechodzą na stronę islamu. Żeby było jeszcze ciekawiej, w Szwecji są to głównie kobiety. „The Local” opisuje kilka przypadków konwersji na islam. Gdy dotrze się do wspólnego mianownika, można podać scenariusz tego zjawiska. Najpierw rodzą się pytania natury duchowej. Później osoba poszukuje na nie odpowiedzi. Jest duża szansa, że trafi na islam z racji dużej dynamiki tej grupy religijnej, w przeciwieństwie do oficjalnego szwedzkiego Kościoła protestanckiego. Serwis stawia też tezę, że europejscy wyznawcy islamu mogą go zmienić na tyle, iż będzie różny od tego widzianego z arabskiej perspektywy. Szczególny nacisk kładzie na zmianę statusu społecznego kobiety.
Sąd Okręgowy w Lublinie skazał obywatela Kazachstanu na trzy miesiące bezwzględnego pozbawienia wolności i 5000 zł zadośćuczynienia za atak na pielęgniarza. Sytuacja miała miejsce nad ranem 7 czerwca.
Tego dnia zespół ratownictwa medycznego przywiózł na szpitalny oddział ratunkowy jednego z lubelskich szpitali pijanego obywatela Kazachstanu. Na początku był spokojny i wykonywał polecenia pielęgniarza, który się nim zajmował. Wszystko zmieniło się, gdy oskarżony zauważył na szyi medyka medalik z krzyżem. Wówczas Kazach zaatakował pokrzywdzonego, uderzył go wewnętrzną częścią dłoni w szyję (dokładnie tam, gdzie wisiał medalik) i zaczął wykrzykiwać „Allah akbar” oraz słowa znieważające Jezusa Chrystusa.
Jaki jest sens sakramentu pokuty i pojednania? Dlaczego potrzebujemy przebaczenia? Wyjaśnia ks. Mariusz Rosik, znany i ceniony profesor teologii.
Kiedy Jezus ukazał się apostołom w Wieczerniku w niedzielę zmartwychwstania, rzekł do nich: „Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane” (J 20,22–23). Wydarzenie to jest konstytutywne dla sakramentu zwanego sakramentem pojednania. O ile w chrzcie dzieci dokonuje się obmycie z grzechu pierworodnego, a w przypadku chrztu dorosłych – z każdego grzechu popełnionego do tej pory, o tyle w sakramencie pojednania Bóg przebacza penitentowi grzechy popełnione po ostatniej spowiedzi. Przepięknym komentarzem do tych dwóch sakramentów zdają się być słowa św. Ambrożego, żyjącego w IV stuleciu biskupa Mediolanu: „Kościół ma wodę i łzy: wodę chrztu i łzy pokuty” (Epistulae 41,12).
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
