Droga Pani Aleksandro!
Dziękując Panu Bogu za wszelkie dobro, które otrzymujemy za Pani pośrednictwem, dzielę się dobrym słowem (w załączeniu). Dzielę się też niedawno usłyszanym słowem, które „rozjaśniło” mi problem:
„Miłość siebie samego
Każe nam wybierać nie to,
Co łatwe i przyjemne,
Ale to, co dobre i zbliżające nas do Boga”.
Ja nadal cieszę się wolnością życia na emeryturze i staram się jak najlepiej wykorzystać każdą chwilę, bo każda procentuje na życie wieczne. Modlę się o szczęśliwą śmierć i - jak radzi św. Terenia - staram się już myślą przebywać w niebie, aby nie zaskoczył mnie ten najważniejszy dzień ziemskiego życia - dzień przejścia „na drugi brzeg”.
Jako że walczę o duszpasterstwo emerytów, załączam rzecz o jesieni życia - artykuł, który uratował mi życie w sytuacji bardzo głębokiego dołka. Teraz staram się pomagać innym, aby niepotrzebnie się nie zadręczali - ten czas lepiej przeznaczyć na modlitwę.
Pozdrawiam! Pamiętam w modlitwie! Z Bogiem!
Maria z Leska

No i mamy ciekawy, nowy temat. Czy działa gdzieś duszpasterstwo emerytów? Bo ja z czymś takim jeszcze się nie spotkałam. Przejrzałam Internet, owszem, są takie miejsca, gdzie spotykają się osoby starsze, ale nie jest to zinstytucjonalizowane ani jakoś pozbierane. A może warto o czymś takim pomyśleć? Co Państwo na to? Proponuję od razu panią Marię z Leska na „matkę chrzestną” tego pomysłu, bo pierwsza wyraźnie o tym napisała, no i jest „starą” korespondentką, prawie od początku rubryki, a to też zobowiązuje.
Zobaczymy, co z tego wyniknie. A może ktoś będzie miał inne propozycje, pomysły?
Wydaje mi się, że coś takiego jest potrzebne, gdy spoglądam dokoła siebie na swoje P.T. „koleżanki” i „kolegów” z jednej półki. Przydałaby się jakaś linia przewodnia na stare lata. Nawet jeśli ktoś już jest w jakiejś wspólnocie, to na pewno by nie zaszkodziło, żeby się włączyć w grupę wsparcia religijnego w najbliższym otoczeniu, np. przy własnej parafii. Jeśli gdzieś są takie grupy - proszę napisać o tym. Będziemy je propagowali.

Aleksandra