Fatimski Apostolat Niepokalanego Serca Maryi, tradycyjnie w pierwszą sobotę miesiąca, pielgrzymował do sanktuarium Matki Bożej Cierpliwie Słuchającej w Rokitnie.
- Za miesiąc, 2 grudnia, będziemy obchodzić 4. rocznicę zawierzenia naszego apostolatu, jakiego dokonał z naszą wspólnotą bp Tadeusz Lityński przed obrazem Matki Bożej. Co roku odnawiamy to zawierzenie. Natomiast w tym roku przypada również 14. rocznica naszego pielgrzymowania z Międzyrzecza do Rokitna. Zaczynaliśmy bardzo skromnie, było nas kilka osób. Teraz każdego miesiąca, latem czy zimą, jest nas ok. 100-120 pielgrzymów – mówi opiekun wspólnoty ks. Andrzej Oczachowski. Dodaje, że za każdym razem pielgrzymka odbywa się w duchu wynagrodzenia za bluźnierstwa i grzechy przeciwko Matce Najświętszej i jest spełnieniem czterech warunków, o które Maryja prosiła w 1917 r. w Fatimie, a więc obejmuje spowiedź, Komunię świętą wynagradzającą, Różaniec oraz medytację nad jedną tajemnicą różańcową.
- Pielgrzymka jest dla mnie oddechem Pana Boga. To niesamowite przeżycie – tu trzeba być, tu trzeba przyjść – najlepiej o własnych siłach. Trzeba posmakować trudu i bólu w nogach. Jak raz się tu przyjdzie, to później się po prostu wraca – powiedziała jedna z uczestniczek dzisiejszego pielgrzymowania p. Lidia Wiśniewska z parafii NMP Królowej Polski w Świebodzinie.
Od kilku lat, w każdą pierwszą sobotę miesiąca, do Rokitna pielgrzymuje p. Andrzej Hoffmann. Przyznaje, że jest wielkim czcicielem Maryi, a z każdym kolejnym miesiącem oczekuje sierpnia i pielgrzymki na Jasną Górę. – Pielgrzymuję w intencji rodziny, Ojczyzny. Zacząłem jak moje dzieci starały się o potomstwo. Długi czas oczekiwałem na wnuka. Wtedy złożyłem też obietnicę Matce Bożej, że jak urodzi im się dziecko, to będę do Niej pielgrzymował. Tak też się stało, więc dopóki staczy mi sił, to będę chodził – mówi pielgrzym z parafii św. Michała Archanioła w Świebodzinie.
Informacje na temat pielgrzymki można znaleźć na stronie www.wpierwszesoboty.pl
Osobom, które będą uczestniczyć w pierwszosobotnich nabożeństwach, Maryja obiecuje towarzyszenie w chwili śmierci i ofiarowanie im wszystkich łask potrzebnych do zbawienia.
Dzisiejsza Uroczystość nie jest świętem dla adoratorów. Jest natomiast świętem dla wszystkich tych, którzy Chrystusa pragną przyjmować do siebie, którzy chcą wprowadzać Go w każdy zakamarek swojego życia, pokazywać Mu dosłownie wszystko, wszystkie swoje słabości i radości, swoje lęki i oczekiwania, swoje nadzieje i doznane porażki.
Jezus powiedział do Żydów: «Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli ktoś spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. Chlebem, który Ja dam, jest moje Ciało, wydane za życie świata». Sprzeczali się więc między sobą Żydzi, mówiąc: «Jak On może nam dać swoje ciało do jedzenia?» Rzekł do nich Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli nie będziecie jedli Ciała Syna Człowieczego ani pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie. Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem. Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim. Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, a Ja żyję przez Ojca, tak i ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie. To jest chleb, który z nieba zstąpił – nie jest on taki jak ten, który jedli wasi przodkowie, a poumierali. Kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki».
Decyzja prezydenta Wołodymyr Zełensky o nadaniu imienia "Bohaterów UPA" Samodzielnemu Centrum Operacji Specjalnych "Północ" Sił Operacji Specjalnych Sił Zbrojnych Ukrainy. Wywołała w Polsce istną burzę polityczną i co jest całkowicie zrozumiałe – silny sprzeciw klasy politycznej. Na ich tle wyróżnia się oczywiście premier Donald Tusk, który uznał, że nawet w tak oczywistej sprawie warto relatywizować, ustawiając się w kuriozalnej roli „mediatora” między prezydentami Polski i Ukrainy. Słowa o „prawie do interpretacji” są zwyczajnie skandaliczne, ale nie na nich chciałbym się skupić w moim felietonie.
Należę do osób, które od początku widziały i wciąż widzą jak ważna jest rola naszych sąsiadów w ochronie naszego terytorium. Wytrwała obrona Ukrainy przez jej obywateli, za którą ponoszą najwyższą cenę, pozwala na trzymanie Rosji z daleka od naszych ziem. Dodatkowo migracyjna i uchodźcza fala, ta legalna i zdrowa, która przypłynęła do Polski, okazała się, jeśli spojrzeć na wskaźniki gospodarcze, ratunkiem. Tak, wiem, że takie słowa niektórych mogą szokować, ale dane są nieubłagane. W Polsce pracuje dziś około 0,9–1,2 mln obywateli Ukrainy (dane ZUS i GUS), którzy odpowiadają szacunkowo za ok. 0,7–2% PKB Polski, wypełniając braki kadrowe w kluczowych branżach, takich jak budownictwo, logistyka, przemysł i usługi. Faktem jest również to, że płacą więcej podatków i składek niż pobierają świadczeń. Według danych Banku Światowego, napływ uchodźców po 2022 r. mógł podnieść wzrost PKB Polski o ok. 0,5–1 pkt proc. rocznie. To są dane i liczby, jednak nie mniej istotna jest warstwa społeczna, a konkretnie relacje między naszymi narodami.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
