Zadziwiający jest związek czytań w Liturgii Słowa. Nigdy nie ma przypadkowości w ich doborze i za każdym razem można się w nim doszukiwać określonej logiki, w przypadku jednak dzisiejszej niedzieli bardzo wyraźnym wspólnym mianownikiem jest zapowiedź Eucharystii. Myśli czytelników słowa Bożego skierowane są na ten sakrament w związku z opisem dwóch cudów rozmnożenia chleba. W Księdze Królewskiej Elizeusz każe nakarmić setkę ludzi dziesięcioma bochenkami. Prawdopodobnie liczba głodnych przekraczała setkę, bo język semicki bardzo chętnie posługiwał się liczbami, które niekoniecznie odzwierciedlały rzeczywistą ilość, a jedynie wskazywały na jej niebagatelną skalę. Dokładniejszych danych możemy się doszukać w Janowym opisie Jezusowego cudu. Liczba nakarmionych sięgała tam pięciu tysięcy, a dwanaście koszy ułomków chleba zebrano z zaledwie pięciu bochenków, którymi dysponowali uczniowie Pana i które rozdali biesiadującym.
W Jezusie z dzisiejszej liturgii rozpoznajemy Boga, który zawsze jest przy nas obecny i stale troszczy się o potrzebujących. Jezus, widząc głodne tłumy, karmi je. Cud rozmnożenia chleba nie został jednak zrozumiany przez wszystkich Żydów, którzy nakarmili wprawdzie swoje ciała, ale nie nasycili ducha. W tym miejscu musi się zrodzić pytanie o naszą wiarę w Eucharystię - Pokarm, który Pan stale dla nas rozmnaża. Każdej niedzieli gromadzimy się wokół ołtarza, na którym dokonuje się cud rozmnożenia Żywego Chleba. Czy wzrasta nasza świadomość?
Św. Paweł w Liście do Efezjan zwraca uwagę na społeczny charakter Eucharystii. Napomina chrześcijan, zachęcając ich do wzajemnej miłości względem siebie. Napisał: „Zachęcam was ja, więzień w Panu, abyście postępowali w sposób godny powołania, jakim zostaliście wezwani, z całą pokorą i cichością, z cierpliwością, znosząc siebie nawzajem w miłości”. Na pewno docierały do niego informacje o sporach i podziałach, które były utrapieniem Kościoła pierwotnego. Nie jest jednak przypadkiem, że fragment ten został wybrany przez pasterzy Kościoła z okazji XVII niedzieli zwykłej, kiedy głównym tematem liturgii jest Eucharystia. Nie jest też przypadkiem, że tuż przed obrzędem Komunii św. w kościołach katolickich przekazywany jest znak pokoju. Nie można bowiem dobrze uczestniczyć w tajemnicy Eucharystii bez uwzględnienia miłości wertykalnej (do Boga) i horyzontalnej (do ludzi).
Polecamy niedziela.pl/spis_liturgia.php|„Kalendarz liturgiczny” - liturgię na każdy dzień
Podróż Papieża do Afryki wzywa nas do otwarcia oczu i zmiany rytmu naszego serca – by je ożywić. Zachęca nas do działania – by oblicze ludzkości stawało się bardziej prawdziwe.
Tysiące ludzi czekają teraz na Ojca Świętego i towarzyszą mu, tłumnie wypełniając zakurzone drogi czerwonej ziemi i ulice miast. Za kordonami często znajdują się domy z blaszanymi dachami, zrujnowane, rozpadające się budynki. Jednak oczy wszystkich są pełne radości, a uśmiechy wybuchają, gdy tylko spojrzenia spotykają się w pozdrowieniu. Czeka się nawet godzinami na przejazd papieskiego samochodu lub towarzyszącego mu konwoju, aby uchwycić obraz, zachować wspomnienie. Śpiewa się i tańczy, powiewają flagi i gałązki, a ręce unoszą się energicznie ku niebu.
Zachował w pamięci jego zapach. Zapach papieża Franciszka. Za każdym razem, gdy ogarnia go tęsknota, a dzieje się tak bardzo często, Massimiliano Strappetti, 56-letni rzymianin, pielęgniarz, którego wszyscy widzieliśmy na tysiącach zdjęć pchającego wózek Bergolio, zarówno w Watykanie, jak i w szpitalu Gemelli, otwiera buteleczkę wody kolońskiej z Apteki Watykańskiej, „którą papież zwilżał twarz przed wyjściem z domu Świętej Marty”, i wącha ją. „W ten sposób w jednej chwili - mówi - przypomina mi się wszystko, co było”. Tak jak w tym wywiadzie, pierwszym, którego rok po śmierci Franciszka udzielił największemu włoskiemu dziennikowi „Corriere della Sera”. „Był dla mnie drugim ojcem - wyznaje - do dziś bardzo mi go brakuje”.
Massimiliano Strappetti w wieku 20 lat rozpoczął pracę w klinice Gemelli, następnie przeniósł się do watykańskiej służby medycznej i w trakcie swojej kariery opiekował się do końca również Janem Pawłem II oraz papieżem Benedyktem XVI. Obecnie należy do personelu medycznego Leona XIV.
Domy Pomocy Społecznej dla dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną prowdzone przez różne zgromadzenia zakonne to miejsca, które stały się symbolem bezwarunkowej miłości i najwyższych standardów opieki nad osobami z najcięższymi niepełnosprawnościami. Dziś nad nimi zawisły czarne chmury. Nowe plany Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej budzą przerażenie nie tylko u sióstr zakonnych, ale i u tysięcy Polaków. Czy biurokratyczna wizja „deinstytucjonalizacji” zniszczy to, co budowano przez 75 lat?
Podziel się cytatem
„Nie będziemy mogli przyjmować nowych dzieci”
Siostry , które od dziesięcioleci prowadzą Dom Pomocy Społecznej, opublikowały w mediach społecznościowych dramatyczny wpis. Wynika z niego, że nowelizacja przepisów forsowana przez wiceminister Katarzynę Nowakowską może w praktyce oznaczać powolne wygaszanie takich placówek.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
